Vanmorgen ben ik gepoëziet, besprenkeld met dichterlijke beelden, overwelmd met de pracht van de Liempdse natuur. Zoals de ochtenddauw me omhelsde… me vergezichten toonde en me opnam in het mystieke licht… Het was alsof ik in een sprookje wandelde… Er zijn niet genoeg superlatieven om dit te duiden. Zelfs een foto voldoet niet…Het leek wel een droom.
Het was een ervaring. Een gevoel. Een belevenis. In diepe stilte heb ik genoten en ben ik erg dankbaar geworden voor dit prachtige bestaan.
Zelfs na de fitness draag ik de ‘betovering’ van vanmorgen met me mee. Niets brengt me af van het vredige gevoel en de bevestiging dat alles goed is zoals het is. Dat je overal om je heen in sprookjes en dromen kunt wonen, als je maar wilt kijken. En vasthouden aan die droom! Want voor je het weet word je meegezogen in een of andere negatieve spiraal. De spiraal van alledag waar moeten, tijd en ego belangrijk zijn. Waar emoties niet meetellen en grote systemen mensen onder de voet lopen.
Heerlijk om zo weg te zwijmelen en mijn fantasie de vrije loop te geven tijdens de wandeling. Ik vraag me af of er mensen zouden zijn die nog aan oorlog kunnen denken als ze zich in zulke prachtige natuur begeven. Als ze de vogels horen fluiten en de zon de aarde zien verwarmen. Als je in staat bent om de verbinding te voelen met alles wat leeft, kan geen enkele negatieve gedachte nog penetreren. Dan hielpen we elkaar in plaats van aan elkaar te willen verdienen. Dan zou er dus gewoon geen armoede zijn. Dan leefden we met z’n allen in een groot sprookje. En soms…worden dromen werkelijkheid. Ik ben iemand die blijft geloven in dromen. Zet me dagelijks in als droomwerker en deel of veroorzaak graag mooie momenten. En zeg nou zelf, dat wil jij toch ook?
Ik zeg: Doen!
