“Ik wou dat ik een vogel was”

Vogels. Je hebt ze, net als mensen, in alle soorten en maten. En iedere vogel vliegt ook weer anders. Net zoals mensen ieder hun eigen loopje hebben. Mijn loopje gaat vandaag met de kop omhoog. Een wat ietepieterig vogeltje scheert over mijn hoofd. Flappert wat met zijn vleugeltjes en hup: dan maakt het weer zo’n heerlijke lange duik- met direct daar achter aan een zweefvlucht. Gedragen door de lucht. Hmm dat zou wat zijn! Zelf vliegen, een beetje met je armen wapperen en hoppa: zweven! Zou dat voelen zoals in een zweefmolen en komt je maag dan een beetje omhoog? Of voelt het als in mijn vliegdromen en voel je alleen maar de kick van de adrenaline? Zou je in grote zwermen vliegen en zoals de spreeuwen hier bij zonsondergang de lucht golvend zwart willen kleuren? Of wil je een musje zijn en vrolijk dansend met je soortgenoten in vlinderachtige zwermpjes vliegen? Of hou je het overzicht en stijg je net als de sperwer tot grote hoogten? Vandaag wilde ik die ooievaar wel even zijn. Boven op de lantaarn langs de A2. Zo heel hoog op je gemakje even kijken naar de drukte van alle dag. En als het genoeg is geweest, dan vlieg je gewoon op. Moet ineens denken aan een oud dametje dat ik een paar jaar gelden in het verzorgingshuis zag. Ze was dement en zat daar maar, wat wazig voor zich uit te kijken. Ze zei steeds hetzelfde: “ik wou dat ik een vogel was”. Niemand besteedde aandacht aan haar en desondanks bleef ze herhalen wat ze zei. Totdat ik haar vroeg waarom ze een vogel wilde zijn. Haar blik werd levendig en ze draaide zich naar me toe. Keek me doordringend aan en zei: “dan zou ik naar huis vliegen”. Bedremmeld en wat bedroefd ben ik toen gegaan. Dementie is vreselijk. Ook voor vogels.