Waar kunnen we het Jaar van de Draak nu beter beginnen dan in de Brabantse hoofdstad met haar eigen drakenfontein? In welk gezelschap kun je nou beter vertoeven dan bij jezelf samen met andere open minded mensen die graag delen, luisteren of vertellen. En waarom zouden we 2012 niet omarmen en vieren? Vandaar een naamlooz inspired Wikidoe op vrijdag 27 januari Het zou fijn zijn als je komt. Breng gerust iemand mee. We beginnen om 17.00 uur in de Verkadefabriek en stoppen als de laatste gast(e) weg is. Met draakachtige groet, Nadja van Berkel & Truong Dang Kartrekkers Wikidoe & naamlooz Brabant

Vrijdag weer Wikidoe!

Vrijdag 25 november is er een Naamlooz Inspired Wikidoe.
Het zou fijn zijn als je komt. Breng gerust iemand mee. Zodat we lekker op een ongedwongen en relaxte wijze de week afsluiten. Waarbij niets hoeft en alles kan. Gewoon omdat het leuk is nieuwe mensen te leren kennen en ervaringen te delen. Of zomaar. Je hoeft eigenlijk geen reden te hebben om te komen, die ontstaat wel spontaan ter plekke. Iedere Wikidoe is er namelijk een om mee te maken! We beginnen om 17.00 uur in de Verkadefabriek en stoppen als de laatste gast(e) weg is.


Met uitnodigende herfstachtige lach,

Nadja van Berkel & Truong Dang

Kartrekkers Wikidoe & naamlooz Brabant

Diep bewaren

Deze dag wil ik bewaren, ergens diep van binnen, zo diep dat ik hem altijd paraat heb ;-)

tot vrijdag?

Het Nieuwe Werken? Meu Hoela!

jaaaa.... eindelijk mijn eigen column!

Collega’s zonder koffie

Als zelfstandige heb je geen collega’s. En toch voelt het iedere dag van wel. Door de mensen die ik op mijn wandeling tegenkom. De een groet en de ander maakt een praatje. Het enige dat nog ontbreekt is de koffie…

Er verschijnt nog een grote glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan vanochtend. Ik ben nog niet zo ver op het pad en al door drie fietsers begroet. De een groette me met een knikje, de ander met een uitbundig ‘goedemorgen’ en weer een ander met een kort vriendelijk ‘hallo’. In de verte zag ik Marianne aankomen. Had haar lang niet gezien en ze fietst hier ook niet meer zo veel, bedacht ik me. Marianne is een lieve enthousiaste peuterjuf. Zo’n juffrouw waar je je kind met graagte aan toevertrouwt. Een dame die lief, consequent en puur is. Precies zoals een peuterjuffrouw hoort te zijn eigenlijk.

Als ze binnen praatafstand is, begint ze me toe te roepen en vraagt me hoe het met me gaat en dat het zo lang geleden is dat ze me gezien heeft. Allemaal terwijl ze fietst, me voorbij fietst en al omkijkend op een antwoord wacht. Snel steek ik mijn duim omhoog en roep bevestigend dat ‘alles ok is’. “En met jou dan?” “Met mij ook hoor!” klinkt het in de verte. En weg is ze weer.

Even verderop kom ik de man met de twee hondjes, waarvan een met een dichtgenaaid oog, tegen. We lopen samen op. Praten over de ooievaars die we al gespot hebben en de kievit die in geen velden of wegen te bekennen is. Dan versnel ik mijn pas, want ik hou van doorlopen. We wensen elkaar een fijne dag en dat was het dan weer. Want ja, er wacht ons allemaal nog veel werk en andere zaken. Hihi. Het lijken net echte collega’s waar je even snel een praatje mee maakt om vervolgens weer met je eigen werk verder te gaan. Alleen zonde van de ontbrekende koffie, dat wel.

It’s all about prioriteren?!

De eerste keer dat het woord prioriteren me ter ore kwam, was toen een ambtenaar me te woord stond over allerlei te volgen procedures. En natuurlijk de beantwoording daarvan… Maar wat prioriteren nou met mijn wandeling van doen heeft?

Je wandelt iedere ochtend een uur of niet. Hebt de discipline om dat te doen of niet. De wandeling heeft dan prioriteit nummer een. Niets of niemand komt aan die prioriteit die ik mezelf heb opgelegd. Is dat wel zo? En waarom dan? Vandaag liep ik heerlijk langs het water waar mijn hond gevaarlijk spannend op de oeverrrand balanceerde. Het gras is kletsnat en ik glij door heel wat modderplassen. Bedenk me hoe het zou zijn om heerlijk in die modder te kunnen rollen. In die vette, natte kleiige modder…en ik moet zeggen dat het me best wel lekker lijkt. Maar dan met een andere temperatuur en in een meer beschutte omgeving. Hihi.

Zoals altijd dwalen mijn gedachten en laat ik ze. Heerlijk wandelen en genieten van de zon die de lente belooft. Een SMS. Mijn liefste vriendin staat bij me aan de deur, waar ik ben? Tja. We bellen en ik draai om terwijl zij me tegemoet loopt. De wandeling is ingekort en toch verrijkt. Want het laatste stukje loop ik samen met mijn vriendin en deel ik mijn wandeling. Voelt nog fijner. Aan onze hond te zien, vindt die het ook een goed idee, want de kwispel blijft duren.

Na even lekker te hebben bijgekletst voor de dag echt begint en we aan het werk gaan, zit ik weer achter mijn computer. Er rolt werk binnen. Spoed! ‘Euh…ja maar ik begin toch meestal met het schrijven van mijn blog?’ Klinkt het mijnstemmetje. En dan kom ik op prioriteren. Werk gaat voor. Dus moet ik het bloggen, dat ik voor de lol doe naar achter schuiven. En dus werk prioriteren. Wat nou prioriteren? Nee. Ik volg mijn gevoel en prioriteer niets. Ik wil niet worden geleefd en bepaal zelf waar ik zin in heb op dat moment. Volg gewoon mijn hart. En zo zij het. Zodat ik kan blijven genieten van welkome spontane medewandelaars op mijn pad en mijn leven nooit uit sleur zal bestaan. En dat komt dus, mijnheer de ambtenaar, omdat ik NIET prioriteer. En nu ga ik lekker werken, omdat ik daar gewoon heul veul zin in heb! Wens jou ook een dag vol ‘zinnige’ dingen.

Valentijnsdag en alles is hetzelfde… gelukkig!

Wat een kul…dat Valentijnsgebeuren. Alsof je een duiding nodig hebt om romantisch of lief te mogen zijn. Commerciële bullshit; dat vind ik het! En mijn Valentijn ook gelukkig.

Ruim twintig jaar geleden interviewde ik een bloemist in Boxtel. “Valentijn? Dat is toch iets in Amerika? Ja, ik geloof dat ik er ook maar wat aan ga doen, is misschien niet slecht voor de verkoop”. En zo gebeurde het…Samen met miljoenen andere bloemisten, cadeautjesverkopers en restaurants werd Valentijnsdag opgehemeld.

Toen nog weinig mensen er aan deden, vond ik het wel spannend en nieuw. Een anonieme groet die toch echt niet ontdekt moest worden. Vandaag de dag is de lol eraf. Echtparen geven elkaar bloemen, etentjes, weekendjes en noem maar op. Niks geen geheime liefdes, niks geen spanning of nou ja…dat natuurlijk nog wel, maar het is allemaal wat teveel uit het geheime sfeertje getrokken. Voor mij is de spanning er dan af. Hebben we een platte Valentijnsdag. En ja, daar doe ik niet aan mee. Net zo goed als moederdag en vaderdag zulke kuldagen zijn. Van Kerstmis mag ik het niet zeggen, maar ook daarvan kun je wel raden wat ik ervan vind. Saai? Nee hoor, bij ons is iedere dag een feestdag. En al naar gelang het gevoel vieren we waar we zin in hebben.

Ach, alles heeft altijd twee kanten en het is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. Zo ook tijdens de wandeling vanochtend. Staand op mijn meest mooie plekje aan het Liempdse water genoot ik van de schoonheid van de natuur. Ik wilde die zien en ik zag het ook. De auto’s die over de A2 razen en het afval dat her en der verspreid ligt, negeer ik. Vandaag wil ik genieten en me niet boos maken. Mijn kijk is positief. Ik zie twee eendjes en twee ganzen lieflijk naast elkaar door het water gaan. Tja…Valentijnsdag, zegt mijn brein. Ik begin te lachen: wat een projectie en onzin: het is toch gewoon iedere dag Valentijsdag in de natuur? En maken wij geen deel meer uit van die natuur? Ik gelukkig wel en stap naast mijn snuffelhond vrolijk deze Valentijnsdag verder in.