Als zelfstandige heb je geen collega’s. En toch voelt het iedere dag van wel. Door de mensen die ik op mijn wandeling tegenkom. De een groet en de ander maakt een praatje. Het enige dat nog ontbreekt is de koffie…
Er verschijnt nog een grote glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan vanochtend. Ik ben nog niet zo ver op het pad en al door drie fietsers begroet. De een groette me met een knikje, de ander met een uitbundig ‘goedemorgen’ en weer een ander met een kort vriendelijk ‘hallo’. In de verte zag ik Marianne aankomen. Had haar lang niet gezien en ze fietst hier ook niet meer zo veel, bedacht ik me. Marianne is een lieve enthousiaste peuterjuf. Zo’n juffrouw waar je je kind met graagte aan toevertrouwt. Een dame die lief, consequent en puur is. Precies zoals een peuterjuffrouw hoort te zijn eigenlijk.
Als ze binnen praatafstand is, begint ze me toe te roepen en vraagt me hoe het met me gaat en dat het zo lang geleden is dat ze me gezien heeft. Allemaal terwijl ze fietst, me voorbij fietst en al omkijkend op een antwoord wacht. Snel steek ik mijn duim omhoog en roep bevestigend dat ‘alles ok is’. “En met jou dan?” “Met mij ook hoor!” klinkt het in de verte. En weg is ze weer.
Even verderop kom ik de man met de twee hondjes, waarvan een met een dichtgenaaid oog, tegen. We lopen samen op. Praten over de ooievaars die we al gespot hebben en de kievit die in geen velden of wegen te bekennen is. Dan versnel ik mijn pas, want ik hou van doorlopen. We wensen elkaar een fijne dag en dat was het dan weer. Want ja, er wacht ons allemaal nog veel werk en andere zaken. Hihi. Het lijken net echte collega’s waar je even snel een praatje mee maakt om vervolgens weer met je eigen werk verder te gaan. Alleen zonde van de ontbrekende koffie, dat wel.