Silver Shock in Liempde

Half zeven in de vroege ochtend. Geen hond op straat. Of jawel, de onze. Ze snuffelt wat en ik twijfel of ik haar moet aanlijnen. Het is nog zooo donker. Een wandeling uit het ritme.

Je tijd zelf indelen is een luxe die me normaliter dagelijks ten deel valt. Behalve vandaag. Oei. En dat valt niet mee. Anderhalf uur eerder het bed uit (6 uur deze keer) en dan ook natuurlijk de wandeling zoveel eerder. De hond heeft er geen moeite mee en snuffelt en volgt. Ik loop nog wat slaperig van het licht van de ene lantaarnpaal naar het licht van de andere. Achter me hoor ik muziek. Een beetje blikmuziek, die afkomstig blijkt te zijn van een fietsende puber die zijn oordopjes luid galmend in heeft. Hij fietst alsof ik er niet loop. Een andere mannelijke fietsende tegenligger kijkt me aan alsof ik daar iets anders loop te doen dan de hond uitlaten… Ik voel me ineens helemaal niet prettig daar op het donkere pad. Die blik van die man was trouwens superafkeurend voordat je denkt dat er een verkrachter rondfietst in Liempde. Ik draai om. Soms mag een wandeling best kort zijn. Zeker als je uit het ritme bent en je negatieve associaties genereert… thuis merk ik dat ik ineens tijd over heb en ook op Twitter de vroege tweeps een goedemorgen kan wensen. Dan voel ik de Silver Shock van de ochtend door me heen gaan. Heerlijke energie die de vroege ochtend meebrengt. Tenminste, dat heb ik zondag jongstleden in Utrecht bij het belevingstheater van Yumanix geleerd en mogen ervaren. Die silver shock laat de vogels fluiten, zet dingen in beweging, trilt los en brengt dynamiek in de bestaande orde. Hmm ik voel het. Gaat weer een lekker dagje worden dus.