Wat een kul…dat Valentijnsgebeuren. Alsof je een duiding nodig hebt om romantisch of lief te mogen zijn. Commerciële bullshit; dat vind ik het! En mijn Valentijn ook gelukkig.
Ruim twintig jaar geleden interviewde ik een bloemist in Boxtel. “Valentijn? Dat is toch iets in Amerika? Ja, ik geloof dat ik er ook maar wat aan ga doen, is misschien niet slecht voor de verkoop”. En zo gebeurde het…Samen met miljoenen andere bloemisten, cadeautjesverkopers en restaurants werd Valentijnsdag opgehemeld.
Toen nog weinig mensen er aan deden, vond ik het wel spannend en nieuw. Een anonieme groet die toch echt niet ontdekt moest worden. Vandaag de dag is de lol eraf. Echtparen geven elkaar bloemen, etentjes, weekendjes en noem maar op. Niks geen geheime liefdes, niks geen spanning of nou ja…dat natuurlijk nog wel, maar het is allemaal wat teveel uit het geheime sfeertje getrokken. Voor mij is de spanning er dan af. Hebben we een platte Valentijnsdag. En ja, daar doe ik niet aan mee. Net zo goed als moederdag en vaderdag zulke kuldagen zijn. Van Kerstmis mag ik het niet zeggen, maar ook daarvan kun je wel raden wat ik ervan vind. Saai? Nee hoor, bij ons is iedere dag een feestdag. En al naar gelang het gevoel vieren we waar we zin in hebben.
Ach, alles heeft altijd twee kanten en het is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. Zo ook tijdens de wandeling vanochtend. Staand op mijn meest mooie plekje aan het Liempdse water genoot ik van de schoonheid van de natuur. Ik wilde die zien en ik zag het ook. De auto’s die over de A2 razen en het afval dat her en der verspreid ligt, negeer ik. Vandaag wil ik genieten en me niet boos maken. Mijn kijk is positief. Ik zie twee eendjes en twee ganzen lieflijk naast elkaar door het water gaan. Tja…Valentijnsdag, zegt mijn brein. Ik begin te lachen: wat een projectie en onzin: het is toch gewoon iedere dag Valentijsdag in de natuur? En maken wij geen deel meer uit van die natuur? Ik gelukkig wel en stap naast mijn snuffelhond vrolijk deze Valentijnsdag verder in.