Vliegend Liempde, met je hoofd in de wolken

Vandaag heb ik een vliegende wandeling. Of nou ja, ik let op alles wat over me heen vliegt. En geniet van ons oude hondje dat zo af en toe de kolder in de kop heeft en er achteraan vliegt.

Het is steenkoud, heeft gevroren en de vetbolletjes hangen dus weer in de tuin, het wintervoer staat klaar en alles wat vliegt doet onze tuin weer enthousiast aan. Van een roodbonte specht tot een eksterpaar en tortelende duifjes. Een heel legioen mussen of van die koddige staartmezen; je ziet het allemaal als je heerlijk vanuit huis naar buiten kijkt. Buiten is het anders. Vandaag geen zwarte kraai op de lantaarnpaal waar je dan niet onderdoor moet lopen. Misschien heeft die kraai zich wel bij de anderen gevoegd. Ergens in de verte neem ik namelijk gigantische zwermen grote zwarte vogels waar. Zij golven de lucht zwart. Verdwijnen dan ineens. Op mijn tenen zie ik dat ze met z’n allen, het moeten er echt honderden zijn, heel laag over een veld vliegen of hoppen. Vreemd. Met deze vorst zaait er toch geen boer in? Of zou het land pas bemest zijn? Ik blijf me verwonderen over de vogelchoreografie daar in de verte. Dichterbij zie ik, aangekomen bij de kano op- en afstapplaats voor het Rondje Boxtel aan de Dommel, twee zwanen waggelend boven op de steile oever. Wat zijn dat dan ineens rare beesten. Normaal zie je ze haast koninklijk door het water ‘varen’. Maar lopend... nee, dat is echt geen gezicht. De zwanen zien ons ook en ze wagen de sprong in het diepe. En wat een landing! Wow, geweldig zoals dat in het water glijdt, bijna een KLM-commercial waard. Mijn hond ziet alles en begint te rennen en te blaffen bij al dat vertoon. Een reiger schrikt op en vliegt weg, twee eenden maken lawaai in hun vlucht en ik sta te genieten als ook nog een grote sperwer overvliegt. Soms is met je hoofd in de wolken lopen helemaal niet erg…