Maanwandeling

Het is volle maan. Althans, dat was het gisteravond om exact 22.22 uur. Maar als we onze wandeling inzetten, is zij er nog. En dat voel je.

Is de maan eigenlijk een zij? Voor mijn gevoel wel. Of nou ja…misschien is ze wel allebei. Ja dat is het. Als ik dus zij schrijf of haar, mag je daar ook gerust een hij of hem lezen. Mooi zoals ze schijnt en je gewoon stil moet staan om haar in al haar pracht op je in te laten werken. Ik krijg de neiging een harde oerkreet te uiten. Doe het niet, want ben gewoon nog teveel in de bewoonde wereld. En ja…This is Liempde man! Al wandelend wordt het weer licht en zie ik twee tortelende duifjes achter elkaar aan zitten. Doet me denken aan MAANdagavond waar een spreker tijdens de Stand Up Inspiration in Amsterdam bevlogen sprak over midwinterfeesten waarbij maretakbessen als lustopwekker werden gebruikt. En we nu dus weten wat de druïde van Asterix en Obelix in zijn kruidendrank had… Midwinter. Is het nog lang niet. Toch voel je aan alles dat we er weer aan toe zijn. Of sterker nog, aan de lente. Ik zie al knopjes in de takken en de zon brengt tintelingen teweeg. Zal ik een pre-midwinterfeest organiseren? Waarbij ik een ‘toverdrank’ van maretakbessen schenk en dan iedereen zeg dat het zelfgemaakte punch is? Kijken of de bes echt als afrodisiacum werkzaam is? O, o, o wat een stoute gedachten. Die maan toch ook. Wat die allemaal los maakt. Mijn blije, ondeugende maangevoel wordt nog eens versterkt door de zon die opkomt en voluit schijnt. Licht. Dat is het. Maanlicht, zonlicht ik zou dus echt niet zonder kunnen. En vervolg stralend mijn dag in de hoop dat jij er ook van geniet.