Van dood naar het licht wandelen

Verdoofd begin ik vandaag mijn ochtendwandeling. Gister is Peter plotseling van ons heen gegaan. Als man van een vriendin en vader van het beste vriendinnetje van onze dochter hadden we een verbinding met elkaar.

Zwarter dan zwart begint de dag. Het donkert echt heel intens. En toch weet ik, dat als ik straks terugkom dat het licht is. ‘Waarom eigenlijk ook zo somberen over de dood?’ Vraag ik me al lopend af. De hond zwalkt wat en snuffelt teveel. Ik ben snel geïrriteerd. Nee, we hebben het niet voor het zeggen. En als het onverwachte gebeurt, zijn we uit het veld geslagen. Ik kijk naar de zwarte aarde die het gemaaide maïsveld typeert. Zie ik daar nu een soort van graancirkel in de vorm van een hart? Geeft het universum me zo te zien dat alles liefde is, zelfs zwarte aarde? Een mooie gedachte passend bij een beeld dat ik met teveel fantasie in mijn hoofd heb gecreëerd. Maar het geeft wel weer meer licht. En Peter is naar het licht. Ik rouw om Peter. Nee, ik rouw om de rouwenden. Om het verdriet, de pijn en het ongeloof. Heb mezelf trouwens altijd afgevraagd waarom rouw met ou geschreven wordt. Het is toch rauw? Rauw verdriet, rauwe emoties en rauw onbegrip? Rauw van auw dat doet pijn. Rauw van meedogenloos en hartverscheurend. Rauw van niet geciviliseerd maar ongepolijst. Rauw van….Tja alles wat er door je heen gaat misschien wel. Het is licht als ik thuiskom. Maar nog niet echt. Thuis deel ik mijn verdriet op Twitter. Direct daarna lees ik dat een lieve vriendin vannacht bevallen is van een wonderdochter: Umi. Zij brengt het licht. Nu al. Wow. Dat maakt de cirkel direct rond en ik voel me midden in die cirkel. Klein, nietig en dankbaar. Dankbaar dat ik Peter heb mogen kennen. Dat ik met hem heb gewerkt en een excentriek, heerlijk uitgesproken persoon van dichtbij heb mee mogen maken. Een man van uitersten. Die me bij blijft, in zijn kinderen, zijn vrouw maar ook in mijn hart. Dag Peter, het ga je goed!