De wandeling, hoe sterk mijn voornemen ook is om het iedere dag te doen, soms neem ik de vrijheid het niet te doen. Vandaag niet. Ben weer in controll en ook dat voelt goed.Onze hond loopt meestal los. Behalve bij luchtballonnen of in tijden van vuurwerk. Vandaag was er, vrijwel aan het begin van onze wandeling een harde knal. Voordat mijn geschrokken vierpoter naar huis vlucht, lijn ik ze aan. Dan loopt ze, eerst nog met de staart tussen de poten maar al snel weer relaxed met me mee. ‘Het is een vertrouwensband, die riem’, bedacht ik me. Mijn hond loopt nu veel fijner naast me. Ze weet dat ik haar ‘in de hand’ heb. Zoals een vader zijn kind kan vasthouden of troosten. Zoals je weet dat er iemand op je wacht waar je alles mee kunt delen na een rotdag. Een gevoel van geborgenheid, kind zijn en jezelf even helemaal aan de ander over kunnen geven. Weten dat die voor je zorgt. Je nestelen in de armen van je geliefde of even stilletjes mogen huilen als dat nodig is. Een onzichtbare band van liefde. Waarmee je eigenlijk de hele wereld aankunt. Of we nou met of zonder riem lopen, het blijft een kwestie van vertrouwen in elkaar. De ene keer van de hond die mij vertrouwt als beschermer tegen gevaar. En de andere keer als ik mijn hond loslaat is het een kwestie van vertrouwen dat ze bij me blijft en me weet te vinden als het nodig is. Mooi dat het zo werkt. En grappig dat ik dat tijdens deze wandeling bedenk. Dat komt natuurlijk omdat ik gister met een vriend mijn lijfspreuk aanhaalde. Ik citeerde hiervoor de Griekse dichter Nikos Kazantzakis: “ I hope for nothing. I fear nothing. I am free. Mijn persoonlijke vertaling: “Ik verwacht niets, ik vrees niets, ik ben vrij en volg mijn hart”. Dat hartvolgen is een –voor mij- essentiele toevoeging. Een band kan ook beklemmend zijn. Zoals je ziet bij honden die, als ze te hard rennen, de halsband strakker om hun strot krijgen. Zo’n band is killing. Geeft letterlijk en figuurlijk verstikking. Vertrouwen is het keyword. Zonder vertrouwen is er angst en vluchtgedrag. Met vertrouwen krijg je de vrijheid. Ik vertrouw erop dat mijn hond weer los kan. En laat haar los. Ze snuffelt en kwispelt weer vrolijk en vrij door het gras. En ik geniet samen met haar van onze bewuste herwonnen vrijheid.
Dit is niet wat het lijkt. Omdat niets is wat het lijkt. Het is wat het is. En anders niet. Of toch wel?