Metrobaby lijn drie

Ach, je snelt altijd even de koppen als er een krant ligt. Zo viel mijn oog op een kop in het Brabants Dagblad over een vader in paniek. En verloor ik de hondenriem tijdens de wandeling.

Krantenberichten zijn uit op lezers. Dus moet een alledaagse gebeurtenis wel erg gepimpt worden wil het gelezen worden. Vandaar dat het Brabants Dagblad kopte: ‘Vader in paniek: tram weg zonder dochter’. Het is een stuk wat zowaar bijna een kwart pagina bestrijkt. Dus ga je lezen. En wat! De negatieve teneur van het artikel wordt nergens in bewaarheid, het is een grote aanval op de gedistingeerde mens en gaat uit van het slechte wat de maatschappij te bieden heeft. Ok, ok ik zal je uitleggen wat ik las. Een vader die een andere trampassagier behulpzaam was om haar wandelwagen in de tram te tillen, had zijn eigen kind in de kinderwagen nog buiten staan toen de tram (lijn drie) onverwacht snel vertrok. Hij was in paniek en een relaas van zijn tramacties en –reacties volgt. Als de tram bij de volgende halte stopt komt er al iemand met de kinderwagen de paniekvader tegemoet. Eind goed al goed. Dat is mijn conclusie. Hoewel de journalist, die duidelijk uit een ander hout is gesneden, daar anders over denkt. Stemmingmakerij. Hij laat de vader aan het woord over de miscommunicatie in de tram zonder wederhoor van de tramconducteur of –bestuurder. Daarbij wordt de negativiteit benadrukt door opmerkingen als dat de adequaatheid van de bestuurder en de conducteur ver te zoeken zou zijn. De opmerking van de vader: “Stel je voor wat er had kunnen gebeuren”, raakt me. Zo zonder vertrouwen ervan uitgaan dat er bij iedere tramhalte een mogelijke babyontvoerder staat. Waarom niet meer vertrouwen in onze medemens en waarom gelijk aan het slechtste denken? Waarom ook horen we de conducteur en de bestuurder niet en komen we niet te weten dat er helemaal niet eens twee kinderwagens tegelijk in een tram mogen? Vanwege de veiligheid van de overige passagiers. En waarom wist de vader dat niet en wilde hij de hele tram volproppen met kinderwagens? Ik blijf eraan denken terwijl ik mijn wandeling inzet. Het is lekker zacht buiten en als de zon zou schijnen, lente. Bijna halverwege ontdek ik dat ik de hondenriem, die altijd los over mijn schouders hangt, kwijt ben. Ik raak lichtelijk in paniek. “Snel terug voordat iemand hem meeneemt” is mijn eerste gedachte…