“Ik wou dat ik een vogel was”

Vogels. Je hebt ze, net als mensen, in alle soorten en maten. En iedere vogel vliegt ook weer anders. Net zoals mensen ieder hun eigen loopje hebben. Mijn loopje gaat vandaag met de kop omhoog. Een wat ietepieterig vogeltje scheert over mijn hoofd. Flappert wat met zijn vleugeltjes en hup: dan maakt het weer zo’n heerlijke lange duik- met direct daar achter aan een zweefvlucht. Gedragen door de lucht. Hmm dat zou wat zijn! Zelf vliegen, een beetje met je armen wapperen en hoppa: zweven! Zou dat voelen zoals in een zweefmolen en komt je maag dan een beetje omhoog? Of voelt het als in mijn vliegdromen en voel je alleen maar de kick van de adrenaline? Zou je in grote zwermen vliegen en zoals de spreeuwen hier bij zonsondergang de lucht golvend zwart willen kleuren? Of wil je een musje zijn en vrolijk dansend met je soortgenoten in vlinderachtige zwermpjes vliegen? Of hou je het overzicht en stijg je net als de sperwer tot grote hoogten? Vandaag wilde ik die ooievaar wel even zijn. Boven op de lantaarn langs de A2. Zo heel hoog op je gemakje even kijken naar de drukte van alle dag. En als het genoeg is geweest, dan vlieg je gewoon op. Moet ineens denken aan een oud dametje dat ik een paar jaar gelden in het verzorgingshuis zag. Ze was dement en zat daar maar, wat wazig voor zich uit te kijken. Ze zei steeds hetzelfde: “ik wou dat ik een vogel was”. Niemand besteedde aandacht aan haar en desondanks bleef ze herhalen wat ze zei. Totdat ik haar vroeg waarom ze een vogel wilde zijn. Haar blik werd levendig en ze draaide zich naar me toe. Keek me doordringend aan en zei: “dan zou ik naar huis vliegen”. Bedremmeld en wat bedroefd ben ik toen gegaan. Dementie is vreselijk. Ook voor vogels.

Silver Shock in Liempde

Half zeven in de vroege ochtend. Geen hond op straat. Of jawel, de onze. Ze snuffelt wat en ik twijfel of ik haar moet aanlijnen. Het is nog zooo donker. Een wandeling uit het ritme.

Je tijd zelf indelen is een luxe die me normaliter dagelijks ten deel valt. Behalve vandaag. Oei. En dat valt niet mee. Anderhalf uur eerder het bed uit (6 uur deze keer) en dan ook natuurlijk de wandeling zoveel eerder. De hond heeft er geen moeite mee en snuffelt en volgt. Ik loop nog wat slaperig van het licht van de ene lantaarnpaal naar het licht van de andere. Achter me hoor ik muziek. Een beetje blikmuziek, die afkomstig blijkt te zijn van een fietsende puber die zijn oordopjes luid galmend in heeft. Hij fietst alsof ik er niet loop. Een andere mannelijke fietsende tegenligger kijkt me aan alsof ik daar iets anders loop te doen dan de hond uitlaten… Ik voel me ineens helemaal niet prettig daar op het donkere pad. Die blik van die man was trouwens superafkeurend voordat je denkt dat er een verkrachter rondfietst in Liempde. Ik draai om. Soms mag een wandeling best kort zijn. Zeker als je uit het ritme bent en je negatieve associaties genereert… thuis merk ik dat ik ineens tijd over heb en ook op Twitter de vroege tweeps een goedemorgen kan wensen. Dan voel ik de Silver Shock van de ochtend door me heen gaan. Heerlijke energie die de vroege ochtend meebrengt. Tenminste, dat heb ik zondag jongstleden in Utrecht bij het belevingstheater van Yumanix geleerd en mogen ervaren. Die silver shock laat de vogels fluiten, zet dingen in beweging, trilt los en brengt dynamiek in de bestaande orde. Hmm ik voel het. Gaat weer een lekker dagje worden dus.

We're living in a dream. Hold on tight!

Vanmorgen ben ik gepoëziet, besprenkeld met dichterlijke beelden, overwelmd met de pracht van de Liempdse natuur. Zoals de ochtenddauw me omhelsde… me vergezichten toonde en me opnam in het mystieke licht… Het was alsof ik in een sprookje wandelde… Er zijn niet genoeg superlatieven om dit te duiden. Zelfs een foto voldoet niet…Het leek wel een droom.

Het was een ervaring. Een gevoel. Een belevenis. In diepe stilte heb ik genoten en ben ik erg dankbaar geworden voor dit prachtige bestaan.

Zelfs na de fitness draag ik de ‘betovering’ van vanmorgen met me mee. Niets brengt me af van het vredige gevoel en de bevestiging dat alles goed is zoals het is. Dat je overal om je heen in sprookjes en dromen kunt wonen, als je maar wilt kijken. En vasthouden aan die droom! Want voor je het weet word je meegezogen in een of andere negatieve spiraal. De spiraal van alledag waar moeten, tijd en ego belangrijk zijn. Waar emoties niet meetellen en grote systemen mensen onder de voet lopen.

Heerlijk om zo weg te zwijmelen en mijn fantasie de vrije loop te geven tijdens de wandeling. Ik vraag me af of er mensen zouden zijn die nog aan oorlog kunnen denken als ze zich in zulke prachtige natuur begeven. Als ze de vogels horen fluiten en de zon de aarde zien verwarmen. Als je in staat bent om de verbinding te voelen met alles wat leeft, kan geen enkele negatieve gedachte nog penetreren. Dan hielpen we elkaar in plaats van aan elkaar te willen verdienen. Dan zou er dus gewoon geen armoede zijn. Dan leefden we met z’n allen in een groot sprookje. En soms…worden dromen werkelijkheid. Ik ben iemand die blijft geloven in dromen. Zet me dagelijks in als droomwerker en deel of veroorzaak graag mooie momenten. En zeg nou zelf, dat wil jij toch ook? Ik zeg: Doen!

Guus met zonder jas en drie kleine ottertjes

Een uurtje later dan normaal, zet ik mijn dagelijkse wandeling in. Een wandeling vol poëzie en muziek en een gevoelstemperatuur van wel twintig graden (in de zon). Loop je mee?

Vogels. Ik hoor een koolmeesje en nu weet ik het zeker. Zondagochtend op de radio hebben ze me namelijk de koolmees uitgelegd. Bij ‘Vroege Vogels’ hoorde ik het ‘fietspompgeluid’ dat ik altijd met de koolmees associeer en dat dus juist bleek te zijn. Wat ik vooral leerde was dat de koolmees wel tachtig verschillende liedjes kan fluiten. Dus, vertelde de vriendelijke radiostem, als je een gezang niet goed thuis kunt brengen, dan zal het wel een koolmeesje zijn.. De koolmees fluit al die deuntjes ook nog eens snel achter elkaar zodat het lijkt alsof er heel veel vogeltjes zijn…Een soort van afweergezang om niet te laten merken dat je alleen bent.

Ik loop ook altijd te zingen. Maar stop juist als er een fietser of jogger in mijn gezichtsveld komt. Vandaag zit Guus Meeuwis in mijn hoofd. Omdat ik al heel snel na vertrek vind dat mijn wollen trui voldoende beschutting biedt trek ik mijn jas lekker uit. “Met zonder jas stap ik naar buiten…” klinkt het in mijn hoofd. Hoe ging het ook alweer verder? Was het niet “de lente tegemoet”?

Dan klinken er carnavalstoeters boven mijn hoofd. Een stel Canadese ganzen gakt over me heen. Hihi. Carnaval, lente…ik kan gewoon niet wachten. Sterker nog, ik maak plannen om vandaag gewoon even een uurtje uit de wind in de zon te gaan zitten werken. Doe gewoon alsof het lente is en “Zo loop ik de zon tegemoet”.

Langs het Duits lijntje loop ik terug over de brug. En dan komt het gedichtje van Annie M.G. Schmidt ‘Drie oude ottertjes’ binnen in mijn hoofd. ‘Over de brug en weer terug’ Hoe ging dat nou ook alweer? Nou, vooruit, ik ga de 400 woorden vandaag overschrijden en gooi de complete songtekst van Guus Meeuwis erbij en natuurlijk ook het ottertjesgedicht, dat overigens niet alleen een van mijn favogedichtjes is, maar ook dat van Annie M.G. zelf:

Drie oude ottertjes wilden gaan varen

Over de zimzam, over de zaan

Eigenlijk wilden ze dat al sinds jaren

Maar om het feit dat ze ottertjes waren

Hadden ze 't nooit gedaan

Want...

Daar hing een bordje op alle bottertjes:

Verboden voor ottertjes

Drie oude ottertjes stonden te schreien

Daar bij de zimzam, daar bij de zaan

Stonden te schreien en ze zeiden

Dan gaan we maar met het spoortreintje rijden

Dat zal wel beter gaan

Maar...

Daar hing een bordje in iedere coupee:

Ottertjes mogen niet mee

Drie oude ottertjes stonden te turen

Over de zimzam, over de zaan

Daar op een weilandje tussen twee schuren

Daar was een plek waar je fietsen kon huren

Fietsen met mandjes eraan

En...

Daar hing een bordje op iedere fiets:

Ottertjes mogen voor niets

Nu rijden die ottertjes over de brug

Over de brug en weer terug

En mocht je nu ook het liedje van Guus in je hoofd hebben en niet meer weten hoe de tekst ook alweer gaat http://songteksten.net/lyric/192/62139/guus-meeuwis/tranen-gelachen.html

"Mooi van Lillikheid"

Vanmorgen is het eens niet koud en laat ik de jas open. Het waait wel wat, maar ook dat vind ik vandaag wel lekker. We gaan rechtsaf langs het Duits Lijntje. En komen niet ver deze keer…

Ik zie katjes! Een nog maagdelijk, niet geknot wilgje doet haar best tussen al het verwaaide blad. Het waait harder langs het in onbruik geraakte Duitse Lijntje. Ondanks de grote kiezels en het vaak gladde pad, is het een van mijn favoriete wandelingen. Je loopt als het ware boven op een dijk en hebt een nog weidser uitzicht dan normaal. Knotwilgen, bolakkers, ondergelopen stukken land, verwaarloosde bosjes, het is er allemaal. Je kunt uren langs het spoorlijntje wandelen, maar op de een of andere manier kom ik nooit ver. Vandaag word ik door het klapperen van een snavel tegen gehouden. Dat lijkt verwacht veel op…En jawel hoor: het is een OOIEVAAR! Alweer. Hij (of zij) vliegt over me heen en ik begin te twijfelen. Zo van onderen ziet zo’n vogel er toch heel anders uit. Ik volg het gevaarte, wat een kanjer! De ooievaar maakt een hele grote ronde en pas bij zijn tweede rondje zie ik waar hij omheen vliegt. Het vrouwtje! Boven op een hele hoge afgeknakte boom staat zij daar. Op het moment dat ik haar zie begint ze weer te klepperen. Wat een schouwspel wat een geluk dat ik dat weer mag meemaken. Na enige tijd, als ook het mannetje is neergestreken op een andere geknakte hoge boom, probeer ik het stel vast te leggen met mijn mobieltje. Het lukt niet, te ver weg om enig mooi beeld te weerspiegelen. Na toch zeker een kwartier stilstand vervolg ik mijn weg, een beetje balend dat ik die vogel niet heb kunnen vastleggen in zijn vlucht. En dan, bijna thuis gebeurt het: de kalkoenen stormen op me af. He? De hond blijft zelfs onopgemerkt en de drie witte dames kloeken me toe. De grote zwarte mannetjeskalkoen toont zich ook met al zijn pracht en praal. ‘Hij is skon van lillikheid’ zou ons oud omaatje zeggen als ze nog leefde. Voor de niet Brabo's: 'Hij is mooi van lelijkheid' En dat is hij.

Een vruchtbare, stoute wandeling

Wind mee en we hebben er flink de pas in. Het is grijs en een beetje fijnstofmiezerig. Toch verschijnt er een grote lach als er een ooievaar over me heen vliegt. En al helemaal als ik een wat ouder stel het bos in zie duiken…

Ooievaars vormen voor mij, en zeker ook voor anderen - zo bijzonder ben ik niet- het teken van vruchtbaarheid. Nieuw leven. Geluk. Baby’s. Ze maken me altijd blij. Gelukkig hebben we zo her en der ooievaarsnesten staan en zie je de vogels steeds vaker in het dorpsbeeld. Als ik ook nog een afgewaaid takje vol knoppen voor mijn voeten zie liggen, kan ik er niet meer omheen: langzaamaan maakt de natuur zich klaar voor nieuw leven. Nieuw elan en een heerlijke nieuwe energie. Ik sla deze keer rechtsaf in plaats van links te gaan en loop over een wat slordig asfaltpaadje. Links ligt een veldje in de blubber en rechts een weilandje met twee pony's, een travelsleeper en daarachter is nog iets van een volkstuinachtig gebeuren. Op enige afstand loopt een stel met een hond voor me. Hand in hand. Een mooi beeld geeft het. De mensen zullen tegen de vijftig zijn en ja, om dan nog hand in hand te lopen…of is het niet al zo lang maar heel pril? Loop je alleen hand in hand als de vonken er nog van af spatten? Ik loop wat te mijmeren en te fantaseren totdat het stel rechtsaf slaat. Zomaar zonder pad het takkenbos in dat welhaast geen beschutting biedt. Ze moeten echt door nattigheid en het gaat nergens naartoe… Of zouden ze…? Nu? Terwijl het best winderig en koud is? Daar in het bosje? Hihi. Ik vind het wel grappig en probeer zo nonchalant mogelijk voorbij te lopen. In een glimp zie ik dat ze nog wat doorlopen en het er inderdaad op lijkt dat ze nog wat meer beschutting zoeken. Maar echt zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Misschien zijn het gewoon mijn stoute gedachtes dat ik overal lente en heerlijke verliefdheid wil zien. Maar ach, wat maakt het ook uit. De terugweg geeft tegenwind en stemt me al weer anders. Ik was trouwens de schat bijna vergeten te controleren, en zie dat de kist nog fier en uitnodigend wacht. Zoals het met de mooiste schatten van het leven wel zal zijn, bedenk ik me terwijl ik me energiek op weg begeef naar weer een andere schat.

De Liempdse schatkist

Een schat vinden in Liempde? Ja hoor. Ik wel. Zomaar vanmorgen lag daar een kist in het water. Onbereikbaar en vragen oproepend. En tijdens de wandeling ontdekte ik wat er in zat…

Langs mijn wandelpad aan de A2 ligt altijd van alles. Van MacDonalds bekers tot een grote rubberen tractorband. Deze keer viel mijn oog op een houten kist. Rechtopstaand in het water en… ongeopend! Wow. Wat zou daar dan inzitten en hoe komt hij daar? Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. En nee…ik kan er echt niet bij komen, laat staan dat ding uit het water tillen. Ik zou hulp nodig hebben, of lieslaarzen, of een bootje… Ik loop door en begin te fantaseren. Zie al zo’n piratenschatkist voor me waar het glinsterende goud en de parels zo ingeflanst zijn en de diamanten zich opstapelen. Hihi. Leuk! Maar misschien zit er wel niets in of oude schoenen of nou ja… Wat nou als er heeel veel geld in zou zitten? Zou ik dat eigenlijk wel willen weten? Misschien verandert ons leven wel zo drastisch dat het niet leuk meer is… Of de kist zit vol cocaïne en ze zijn er naar op zoek… Of er zit een in stukjes gehakt lijk in? Jeetje. Wat moet ik met zo’n kist. Ja ik weet het, ik ben de eerlijke vinder. Die kist met inhoud komt mij toe. Of is dat niet zo? En blijft het allemaal van de rechtmatige eigenaar? Goh. Moet ik dat ook nog uitzoeken. Wat een werk en wat een risico’s allemaal zo’n schatkist. Het ding wordt steeds onaantrekkelijker.. En om eerlijk te zijn: Heb ik het nou echt helemaal zo nodig dan? Een schat? Nee, eigenlijk niet. Ware rijkdom is niet met geld te koop en huist in een gezond lichaam en je relatie met je gezin en vrienden of familie. Dus bedenk ik me dat ik die kist wel als decoratie in mijn huiskamer kan zetten zonder hem open te maken. En om dan, iedere keer als ik er naar kijk mezelf te realiseren dat ik al schatrijk ben en dat die kist helemaal niet open hoeft. En op de terugweg realiseer ik me dat ik zelfs zonder die kist in mijn kamer weet dat ik schatrijk ben. En omdat ik een ander ook zulk een rijkdom toewens, laat ik de kist mooi waar hij ligt. p.s. mocht je schatzoekneigingen krijgen en de kist wel meenemen, dan wens ik je alle geluk!

Het geluksmoment van de dag

Toen me gister gevraagd werd hoe het met me ging, bedacht ik me dat het erg goed met me gaat en ik antwoordde: “ik heb meer geluksmomenten dan ooit tevoren”. In mijn wandeling vond ik de bevestiging.

Zelf je tijd indelen. Hoe waardevol. Zelfs voor iemand die van vaste structuren en regelmaat houdt. Het is fijn om je niet schuldig te voelen als je een uurtje later opstaat of aan de wandel gaat. Toch moet je voor dat geluk wel wat doen, bedenk ik me al lopend. Opstaan, wassen, aankleden, eten en natuurlijk: wandelen. Handelingen die je automatisch doet en die de ene keer misschien wat meer moeite kosten dan de andere keer. Daarbij is het eenvoudig om de wandeling te verkorten tot vijf minuutjes en dus een uurtje ‘tijdwinst’ te boeken. Maar dan heb je niet het effect van een flinke wandeling. Dan heb je niet een uur de buitenlucht geproefd en weet je niet wat er speelt. Dan heb je je hoofd nog niet leeg gelopen. Bij mij werkt het zo dat ik dus moet beginnen met het prioriteren van de wandeling. Iedere dag. Niemand is belangrijker dan die wandeling. Of de hond. Of ik zelf? Tja…misschien het laatste wel. Want als je goed voor je zelf zorgt, heb je voldoende energie om anderen verder te helpen. Punt nummer twee van geluk is dat ik de wandeling bewust loop. En daarbij help jij, als lezer me enorm! Hoe kan ik iedere dag bloggen als ik niet oplet? Dus loop ik bewust en wik en weeg of ik deelmomenten ervaar. Vandaag was een grote schepkraan de sloten aan het afgraven. Om eerlijk te zijn is dat niet iets waar ik door geïnspireerd raak, dus streepte ik die gebeurtenis af. Hoewel ik op de terugweg, toen ik de twee stoere graafmannen in het busje hun koffie en bammetjes zag eten, wel weer geraakt werd. Nee, dan de onbekende man met het speelse hondje. Hij sprak me aan om te waarschuwen dat de gemeente aan het schrijven was. Honden mogen niet los lopen. Hij vond het ook onzin omdat zijn hond al net zo goed luisterde als de mijne. Die man die mij zomaar aanspreekt en me wil behoeden voor een bekeuring. Dat gebaar. Kijk, daar kan ik nou weer de hele dag op vooruit. Het is een van de vele geluksmomenten die mijn leven tot een feest maken. Hoera!