Paarden weerspiegelen je ziel

Machtig mooi vind ik de edele viervoeters. Op mijn wandeling vanmorgen trof ik naast de kleine Shetlander Jip ook het grote zwarte paard. En dat doet iets met je.

Iedere ochtend kijkt Jip even op van zijn bezigheden als mijn hond en ik langs wandelen. Als Jip losloopt en bij het hek kan, dan komt hij ook wel eens naar ons toe. Maar heus niet altijd. Shetlanders zijn eigenwijze donders en hoe koddig ze ook lijken, ze kunnen het je behoorlijk moeilijk maken. Vandaag valt Jip niet eens zo op. Wel de drie witte kalkoenen die binnenkort weer gekortwiekt moeten, want ze zitten weer op het staldak. De zwarte (en zware) mannetjeskalkoen kijkt vanaf beneden toe. Wel grappig zoals de natuur die vrouwtjes redt van die toch behoorlijk hanige kalkoen. ‘Lang leve de zwaartekracht!’ zullen ze denken, die gevleugelde dames. Ik neem een kort rondje en loop langs het geitenweitje en de paardenbak. In die paardenbak staat een groot zwart paard. Het paard heeft iets aandoenlijks. In zijn wintervacht en toch vrij knokig staat het daar. Helemaal alleen. Een beetje troosteloos lijkt het. Je moet gewoon stoppen en alsof vanzelf begin ik te praten tegen het eenzame dier. Bedenk me dat ik laatst een vriendin hoorde vertellen dat zij veel over paarden had geleerd van de geweldige en wijze man Jan Vaessen. Zo zouden paarden je ziel weerspiegelen. En ja, dat geloof ik zeker. Zelf heb ik jaren een paard gehad en ik ken de enorme warmte en kracht die zo’n dier uitstraalt. Het is ook niet voor niets dat de meest ondeugende en ongetemde (manege)paarden zo lief en mak als een lammetje zijn zodra ze kleine kinderen of mensen met bijvoorbeeld een verstandelijk handicap op hun rug dragen. Paarden zijn dus bijzonder. En dit zwarte paard zeker. Ik blijf staan en het paard ook. Als ik begin te praten, blijft het nog even staan kijken alsof ze het niet hoort, maar dan zet het majestueuze dier zich in beweging. En hoe moeilijk dat ook gaat -de aarde van de bak is namelijk keihard bevroren en heeft meer bobbels en gaten dan een pukkelpiste- het dier komt naar me toe. Eerst met uitgestoken hals, en later staan we daar samen even heel close te kroelen. Het paardenhoofd schuift onder mijn arm en gaat zo heel dicht tegen me aan op en neer. Een ja-beweging. En ja, het klopt het is fijn. Ik heb het goed. Het paard heeft het goed gezien en ons gevoel is helemaal in sync. Wow.

Liempde aan zee

Een wandeling vol chauvinisme. Liempds chauvinisme welteverstaan. Geen Boxtel en geen Nederland, nee ‘This is Liempde man!’

Aan de rand van een dorp wonen geeft niet zoveel connectie met de bevolking en het plaatselijke gebeuren. Zou je denken? Niets is minder waar. Wonend in zowat het eerste huis aan een van de belangrijkste Liempdse entrees, ervaar ik dat toch anders. De wandeling die ik iedere ochtend met mijn hond Jules maak, trekt door het Liempds landschap. Deze keer gaan we naar ‘het mosselstrandje’. Gelegen aan een grote plas en omringd door een glibberig paadje, weilanden en wat bosschages. Het is een geliefd plekje voor talloze vogels en je ziet eenden, ganzen, meerkoetjes, zwanen. Langs molshopen en konijnenkeutels kun je er zelfs patrijzen, fazanten en reeën aantreffen. En roofvogels.

Zoetwatermosselen. De eerste keer dat ik het waarnam dacht dat mensen mosselen hadden gegeten langs de waterkant en niet hadden opgeruimd. Totdat ik de levende mosselen in het water zag. Vogels hadden de schelpen achtergelaten! Goh. Ik had direct een associatie met de zee; ons eigen mosselstrandje in Liempde! Geloof niet dat iemand in Liempde er van gehoord heeft. Misschien moet ik het niet delen. Hoewel ik trots ben op al het mooie uit Liempde. De typische knotwilgen, het Duitse lijntje, en de prachtige dorpskern die iets authentieks uitstraalt dat nog steeds bij het pure karakter van de Liempdenaar past.

Populieren, dus klompen. We hebben zelfs de beste klompenmaker van Nederland. Samen met zijn vrouw bestiert hij de op ambachtelijke wijze geproduceerde klompenhandel die tot over ‘s landsgrenzen rijkt. En dan, en dan… heb ik het nog niet over het Liempdse goud gehad. Onze asperges! Voortaan rijdt u niet helemaal naar Limburg, maar haalt u uw eersteklas asperges gewoon in Liempde. Net zoals de worstenbroodjes die ook al sinds jaar en dag tot de beste van het land behoren. Al lopend bedenk ik me dat Liempde een plaats is waar ik van hou. En dat komt niet eens door de prachtige natuur of de mooie initiatieven. Het komt door de mensen en hun gemeenschapszin. Wij groeten elkaar. Wij kennen elkaar of maken kennis. Wij zorgen voor elkaar en wij kunnen feesten als geen ander. We hebben een verbinding omdat we uit Liempde komen. Met z’n 4.844-en doen we iedere dag ons best om het fijn te hebben met elkaar. En dat lukt aardig moet ik zeggen.

De vergeten wandeling

Werd vanmorgen niet wakker van de wekker. Of nou ja, van een andere dan gebruikelijke, een wekster; onze dochter. Ik had me wat verslapen. En dan, dan loopt alles anders. Ook de ochtendwandeling.

Ik heb de ochtendwandeling met de hond wel gemaakt, maar niet bewust. Kan me er eigenlijk niet zoveel meer van herinneren. Hoewel ik nog wel een foto heb gemaakt. Omdat het vrieskoud was en de opkomende zon tussen de wolken weer een prachtig landschappelijk beeld schetste. En eigenlijk is dat beeld voldoende voor vandaag bedenk ik me. Omdat soms beelden meer zeggen dan woorden.

Een spaarzame opklaring? Me reet!

Wat kun je in hemelsnaam nog van een dag maken waarvan je op de radio hoort dat er vanmiddag misschien “een spaarzame opklaring” zal plaatsvinden? Nou, ik vind zoiets echt: vette stront.

Mijn humeur is nu al weg. Ja, natuurlijk heb ik wat met woorden. Zeg nou zelf, zo’n negatieve associatie met het woord spaarzaam heb je toch nog nooit gehoord? Dat is toch van de zotte? Pfff zeker Skyradio. Een beetje populair het weer willen brengen. Als tekstschrijver snap ik best dat het niet meevalt iedere dag zulk kloteweer te moeten verkondigen. Maar op deze manier… Grow up! Of Glow up en volg een lichttherapie daar in die donkere radio. ‘Rustig, rustig nou’, vermaan ik mezelf en gehuld in mijn regenjas treed ik de natte wereld tegemoet. Buurman en Lucca zijn op de terugweg en, alsof het radiomannetje de trend heeft gezet, roept hij me toe: “ Het is kliederweer, je wordt kleddernat”. En bedankt. Liep ik gister nog in een hemelse massagesalon, vandaag zijn ze inderdaad wat te uitbundig. Het kan net nog geen regenen heten, maar miezer is ook een te licht woord. En die massage…ja is zo ook niet voelbaar. De druppeltjes zitten te dicht op elkaar. Het lijkt wel alsof je onder zo’n verstuivingsdouche staat. Zouden er eigenlijk verschillende gradaties van miezer zijn? Of van regen? Vandaag zou ik de miezer met een dikke vier classificeren. Terwijl ik de miezer van gister, toch zeker met een aangename eerste klasse zou kwalificeren. Grappig hoe het water op de hond blijft liggen en ik in plaats van een zwarte hond nu een grijze hond naast me heb. De wind is trouwens ook kouder dan gister. Dat doet de miezerkwaliteit ook geen goed natuurlijk. Hoe meer ik erover nadenk hoe interessanter het wordt. Mijn gedachten hoppen van radiostation naar weerstation naar een miezerstation en kom zo weer uit bij Skyradio. Ze hebben zichzelf notabene naar de lucht vernoemd. Mogen ze het weer wat in uit en door de lucht gaat ook best fatsoenlijk verslaan, toch? O jee...Excuses waarde lezers, ik blijf malen en over het weer schrijven. Geloof dat ik (en u) voor even een andere zender moet zoeken wil het nog leuk worden vandaag.

“HIER, godverdomme, doe normaal”

Niets is wereldser of verrassender dan een wandeling in de vroege ochtend. Over een stilstaande file, twee mannen en het verband.

Het is grijs. En het miezert. Maar mijn stemming ziet geen miezer omdat mijn huid de minuscule frisse druppeltjes als een wellness ervaart. Zo’n massage van kleine regendruppeltjes kan alleen de natuur je geven. Zomaar helemaal voor niets. Mijn huid reageert kwiek en voordat ik het weet loop ik breed te glimlachen. Rinus fietst voorbij en groet heel persoonlijk door “Goedemorgen Nadja” te roepen. Ik groet terug. Wat een weldaad. Massage, persoonlijke aandacht, gekker moet het niet worden op maandagochtend. En toch..naast mijn (wandel)pad loopt de A2. Het staat stil. Naar allebei de kanten. Ik zie de vrachtwagens boven het talud uitsteken. Melkunie, Vion, isolatiebedrijven, je kunt het zo gek niet opnoemen of het staat stil. De hele wereld in a nutshell. Iedereen wil door, maar staat stil. Behalve ik, ik loop in mijn eigen tempo en eigen tijd gewoon hier lekker van een massage te genieten. Iedere stap maakt me rijker. Wat een vrijheid en wat een geluk dat ik kan kiezen hoe ik mijn tijd indeel. Aangekomen bij de grote plas water (De Vorsenpoel) waar ik een rondje maak, gaan we eerst even kwispel Billy gedag zeggen en lopen we door. Dan komt een tegenligger met boxer ons tegemoet. De man schijnt wat te brommen naar de Boxer en als we bijna passeren gaat die Boxer rechtop luid agressief blaffend tegen ons tekeer. De man blaft zijn hond toe: “HIER, Godverdomme, DOE NORMAAL!” waarna hij me beleefd, als was hij een ander, gedag zegt. Goh, zowel mijn hond als ik zijn er beduusd van. Was dat nou een overload van mannelijk vertoon? Ja, laten we ook dat maar zo positief mogelijk uitleggen en ons bedenken dat het ons ook aan mannelijke aandacht deze ochtend niet ontbrak. Niets kan mijn stemming kapot krijgen. Ik wandel heerlijk door en als ik op de terugweg even stil sta omdat mijn hond het maïsveld aan het ontdekken is, komt Rinus me weer tegemoet: “Ge bent nie wijd gekomme” is zijn fietsende conclusie.

Billy of een andere Jack?

De wereld van het wandelen is anders. Je bent anders en je ontmoet mensen in een andere hoedanigheid. Misschien wel in hun beste hoedanigheid. Het leuke is dat je een soort van band met ze opbouwt en met hun honden ook natuurlijk. Zoals ook met Billy, de jack russel.

Een uur later dan normaal. Het is al licht en ik wil het uur inhalen door de wandeling te halveren. Daarbij heeft onze hond zichzelf toch al uitgelaten in de tuin, dus de echte noodzaak is weg. In het begin loop ik gehaast en een beetje balend dat ik dat uur niet eerder ben opgestaan. Allerlei excuses vliegen door mijn hoofd en ik ‘onderhandel’ met mezelf. Ben zo in gedachten dat ik Billy ineens voor me zien staan. Terwijl het kleine dappere hondje toch zeker zo’n vijfhonderd meter heeft moeten afleggen om bij me te komen. Maar nu is hij er. Helemaal alleen naar ons toe gerend en warempel Jules wil even spelen met het koddige, altijd vrolijke ding. Ze rennen en springen samen enthousiast rond. Dan zie ik een joggende jongedame op ons af komen. Maar Billies baasje is toch een heel andere mevrouw? Zou het Billy dan niet zijn, vraag ik me verbaasd af. De jongedame rent groetend door. Billy of een andere jack blijft enthousiast en op z’n Billies rennen en spelen. Hij heeft zelfs dat ene pootje dat hij zo af en toe stijf houdt. De joggende dame wordt kleiner en ik hoor in de verte: “Billy” roepen. Het zal de dochter van die aardige mevrouw zijn, ja Billy heeft natuurlijk ook zijn eigen gezin. Ik weet ondertussen trouwens ook waar Billy woont. Op een van onze wandelingen herkende ik Billies gekef vanachter een tuinafscheiding. En ja, helemaal blij en kwispelend zagen we toen Billy bij zijn eigen huis en tuin. Als we er voorbij lopen staat Billy gelijk paraat met een kwispel en blafje. Grappig hoor. Zoals alles aan Billy grappig is. Als je het kleine bruin witte hondje zou zien, verschijnt er ook bij jou een glimlach, zeker weten! De jack russel is zooo koddig en onschuldig lief dat je wel van hem moet houden. Ik vergeet mijn hele uur achterstand. Sterker nog, ik wuif mijn manende gedachten weg en wandel glimlachend door. Wat is een uur op een mensenleven nou helemaal? Op de terugweg komt Billy weer aansnellen en mijn lach wordt nog breder. Wat is een Billy jack russel toch ontzettend leuk!

Maanwandeling

Het is volle maan. Althans, dat was het gisteravond om exact 22.22 uur. Maar als we onze wandeling inzetten, is zij er nog. En dat voel je.

Is de maan eigenlijk een zij? Voor mijn gevoel wel. Of nou ja…misschien is ze wel allebei. Ja dat is het. Als ik dus zij schrijf of haar, mag je daar ook gerust een hij of hem lezen. Mooi zoals ze schijnt en je gewoon stil moet staan om haar in al haar pracht op je in te laten werken. Ik krijg de neiging een harde oerkreet te uiten. Doe het niet, want ben gewoon nog teveel in de bewoonde wereld. En ja…This is Liempde man! Al wandelend wordt het weer licht en zie ik twee tortelende duifjes achter elkaar aan zitten. Doet me denken aan MAANdagavond waar een spreker tijdens de Stand Up Inspiration in Amsterdam bevlogen sprak over midwinterfeesten waarbij maretakbessen als lustopwekker werden gebruikt. En we nu dus weten wat de druïde van Asterix en Obelix in zijn kruidendrank had… Midwinter. Is het nog lang niet. Toch voel je aan alles dat we er weer aan toe zijn. Of sterker nog, aan de lente. Ik zie al knopjes in de takken en de zon brengt tintelingen teweeg. Zal ik een pre-midwinterfeest organiseren? Waarbij ik een ‘toverdrank’ van maretakbessen schenk en dan iedereen zeg dat het zelfgemaakte punch is? Kijken of de bes echt als afrodisiacum werkzaam is? O, o, o wat een stoute gedachten. Die maan toch ook. Wat die allemaal los maakt. Mijn blije, ondeugende maangevoel wordt nog eens versterkt door de zon die opkomt en voluit schijnt. Licht. Dat is het. Maanlicht, zonlicht ik zou dus echt niet zonder kunnen. En vervolg stralend mijn dag in de hoop dat jij er ook van geniet.

Aangelijnd los, in vrijheid gebonden

De wandeling, hoe sterk mijn voornemen ook is om het iedere dag te doen, soms neem ik de vrijheid het niet te doen. Vandaag niet. Ben weer in controll en ook dat voelt goed.

Onze hond loopt meestal los. Behalve bij luchtballonnen of in tijden van vuurwerk. Vandaag was er, vrijwel aan het begin van onze wandeling een harde knal. Voordat mijn geschrokken vierpoter naar huis vlucht, lijn ik ze aan. Dan loopt ze, eerst nog met de staart tussen de poten maar al snel weer relaxed met me mee. ‘Het is een vertrouwensband, die riem’, bedacht ik me. Mijn hond loopt nu veel fijner naast me. Ze weet dat ik haar ‘in de hand’ heb. Zoals een vader zijn kind kan vasthouden of troosten. Zoals je weet dat er iemand op je wacht waar je alles mee kunt delen na een rotdag. Een gevoel van geborgenheid, kind zijn en jezelf even helemaal aan de ander over kunnen geven. Weten dat die voor je zorgt. Je nestelen in de armen van je geliefde of even stilletjes mogen huilen als dat nodig is. Een onzichtbare band van liefde. Waarmee je eigenlijk de hele wereld aankunt. Of we nou met of zonder riem lopen, het blijft een kwestie van vertrouwen in elkaar. De ene keer van de hond die mij vertrouwt als beschermer tegen gevaar. En de andere keer als ik mijn hond loslaat is het een kwestie van vertrouwen dat ze bij me blijft en me weet te vinden als het nodig is. Mooi dat het zo werkt. En grappig dat ik dat tijdens deze wandeling bedenk. Dat komt natuurlijk omdat ik gister met een vriend mijn lijfspreuk aanhaalde. Ik citeerde hiervoor de Griekse dichter Nikos Kazantzakis: “ I hope for nothing. I fear nothing. I am free. Mijn persoonlijke vertaling: “Ik verwacht niets, ik vrees niets, ik ben vrij en volg mijn hart”. Dat hartvolgen is een –voor mij- essentiele toevoeging. Een band kan ook beklemmend zijn. Zoals je ziet bij honden die, als ze te hard rennen, de halsband strakker om hun strot krijgen. Zo’n band is killing. Geeft letterlijk en figuurlijk verstikking. Vertrouwen is het keyword. Zonder vertrouwen is er angst en vluchtgedrag. Met vertrouwen krijg je de vrijheid. Ik vertrouw erop dat mijn hond weer los kan. En laat haar los. Ze snuffelt en kwispelt weer vrolijk en vrij door het gras. En ik geniet samen met haar van onze bewuste herwonnen vrijheid.