Een spaarzame opklaring? Me reet!

Wat kun je in hemelsnaam nog van een dag maken waarvan je op de radio hoort dat er vanmiddag misschien “een spaarzame opklaring” zal plaatsvinden? Nou, ik vind zoiets echt: vette stront.

Mijn humeur is nu al weg. Ja, natuurlijk heb ik wat met woorden. Zeg nou zelf, zo’n negatieve associatie met het woord spaarzaam heb je toch nog nooit gehoord? Dat is toch van de zotte? Pfff zeker Skyradio. Een beetje populair het weer willen brengen. Als tekstschrijver snap ik best dat het niet meevalt iedere dag zulk kloteweer te moeten verkondigen. Maar op deze manier… Grow up! Of Glow up en volg een lichttherapie daar in die donkere radio. ‘Rustig, rustig nou’, vermaan ik mezelf en gehuld in mijn regenjas treed ik de natte wereld tegemoet. Buurman en Lucca zijn op de terugweg en, alsof het radiomannetje de trend heeft gezet, roept hij me toe: “ Het is kliederweer, je wordt kleddernat”. En bedankt. Liep ik gister nog in een hemelse massagesalon, vandaag zijn ze inderdaad wat te uitbundig. Het kan net nog geen regenen heten, maar miezer is ook een te licht woord. En die massage…ja is zo ook niet voelbaar. De druppeltjes zitten te dicht op elkaar. Het lijkt wel alsof je onder zo’n verstuivingsdouche staat. Zouden er eigenlijk verschillende gradaties van miezer zijn? Of van regen? Vandaag zou ik de miezer met een dikke vier classificeren. Terwijl ik de miezer van gister, toch zeker met een aangename eerste klasse zou kwalificeren. Grappig hoe het water op de hond blijft liggen en ik in plaats van een zwarte hond nu een grijze hond naast me heb. De wind is trouwens ook kouder dan gister. Dat doet de miezerkwaliteit ook geen goed natuurlijk. Hoe meer ik erover nadenk hoe interessanter het wordt. Mijn gedachten hoppen van radiostation naar weerstation naar een miezerstation en kom zo weer uit bij Skyradio. Ze hebben zichzelf notabene naar de lucht vernoemd. Mogen ze het weer wat in uit en door de lucht gaat ook best fatsoenlijk verslaan, toch? O jee...Excuses waarde lezers, ik blijf malen en over het weer schrijven. Geloof dat ik (en u) voor even een andere zender moet zoeken wil het nog leuk worden vandaag.

“HIER, godverdomme, doe normaal”

Niets is wereldser of verrassender dan een wandeling in de vroege ochtend. Over een stilstaande file, twee mannen en het verband.

Het is grijs. En het miezert. Maar mijn stemming ziet geen miezer omdat mijn huid de minuscule frisse druppeltjes als een wellness ervaart. Zo’n massage van kleine regendruppeltjes kan alleen de natuur je geven. Zomaar helemaal voor niets. Mijn huid reageert kwiek en voordat ik het weet loop ik breed te glimlachen. Rinus fietst voorbij en groet heel persoonlijk door “Goedemorgen Nadja” te roepen. Ik groet terug. Wat een weldaad. Massage, persoonlijke aandacht, gekker moet het niet worden op maandagochtend. En toch..naast mijn (wandel)pad loopt de A2. Het staat stil. Naar allebei de kanten. Ik zie de vrachtwagens boven het talud uitsteken. Melkunie, Vion, isolatiebedrijven, je kunt het zo gek niet opnoemen of het staat stil. De hele wereld in a nutshell. Iedereen wil door, maar staat stil. Behalve ik, ik loop in mijn eigen tempo en eigen tijd gewoon hier lekker van een massage te genieten. Iedere stap maakt me rijker. Wat een vrijheid en wat een geluk dat ik kan kiezen hoe ik mijn tijd indeel. Aangekomen bij de grote plas water (De Vorsenpoel) waar ik een rondje maak, gaan we eerst even kwispel Billy gedag zeggen en lopen we door. Dan komt een tegenligger met boxer ons tegemoet. De man schijnt wat te brommen naar de Boxer en als we bijna passeren gaat die Boxer rechtop luid agressief blaffend tegen ons tekeer. De man blaft zijn hond toe: “HIER, Godverdomme, DOE NORMAAL!” waarna hij me beleefd, als was hij een ander, gedag zegt. Goh, zowel mijn hond als ik zijn er beduusd van. Was dat nou een overload van mannelijk vertoon? Ja, laten we ook dat maar zo positief mogelijk uitleggen en ons bedenken dat het ons ook aan mannelijke aandacht deze ochtend niet ontbrak. Niets kan mijn stemming kapot krijgen. Ik wandel heerlijk door en als ik op de terugweg even stil sta omdat mijn hond het maïsveld aan het ontdekken is, komt Rinus me weer tegemoet: “Ge bent nie wijd gekomme” is zijn fietsende conclusie.

Billy of een andere Jack?

De wereld van het wandelen is anders. Je bent anders en je ontmoet mensen in een andere hoedanigheid. Misschien wel in hun beste hoedanigheid. Het leuke is dat je een soort van band met ze opbouwt en met hun honden ook natuurlijk. Zoals ook met Billy, de jack russel.

Een uur later dan normaal. Het is al licht en ik wil het uur inhalen door de wandeling te halveren. Daarbij heeft onze hond zichzelf toch al uitgelaten in de tuin, dus de echte noodzaak is weg. In het begin loop ik gehaast en een beetje balend dat ik dat uur niet eerder ben opgestaan. Allerlei excuses vliegen door mijn hoofd en ik ‘onderhandel’ met mezelf. Ben zo in gedachten dat ik Billy ineens voor me zien staan. Terwijl het kleine dappere hondje toch zeker zo’n vijfhonderd meter heeft moeten afleggen om bij me te komen. Maar nu is hij er. Helemaal alleen naar ons toe gerend en warempel Jules wil even spelen met het koddige, altijd vrolijke ding. Ze rennen en springen samen enthousiast rond. Dan zie ik een joggende jongedame op ons af komen. Maar Billies baasje is toch een heel andere mevrouw? Zou het Billy dan niet zijn, vraag ik me verbaasd af. De jongedame rent groetend door. Billy of een andere jack blijft enthousiast en op z’n Billies rennen en spelen. Hij heeft zelfs dat ene pootje dat hij zo af en toe stijf houdt. De joggende dame wordt kleiner en ik hoor in de verte: “Billy” roepen. Het zal de dochter van die aardige mevrouw zijn, ja Billy heeft natuurlijk ook zijn eigen gezin. Ik weet ondertussen trouwens ook waar Billy woont. Op een van onze wandelingen herkende ik Billies gekef vanachter een tuinafscheiding. En ja, helemaal blij en kwispelend zagen we toen Billy bij zijn eigen huis en tuin. Als we er voorbij lopen staat Billy gelijk paraat met een kwispel en blafje. Grappig hoor. Zoals alles aan Billy grappig is. Als je het kleine bruin witte hondje zou zien, verschijnt er ook bij jou een glimlach, zeker weten! De jack russel is zooo koddig en onschuldig lief dat je wel van hem moet houden. Ik vergeet mijn hele uur achterstand. Sterker nog, ik wuif mijn manende gedachten weg en wandel glimlachend door. Wat is een uur op een mensenleven nou helemaal? Op de terugweg komt Billy weer aansnellen en mijn lach wordt nog breder. Wat is een Billy jack russel toch ontzettend leuk!

Maanwandeling

Het is volle maan. Althans, dat was het gisteravond om exact 22.22 uur. Maar als we onze wandeling inzetten, is zij er nog. En dat voel je.

Is de maan eigenlijk een zij? Voor mijn gevoel wel. Of nou ja…misschien is ze wel allebei. Ja dat is het. Als ik dus zij schrijf of haar, mag je daar ook gerust een hij of hem lezen. Mooi zoals ze schijnt en je gewoon stil moet staan om haar in al haar pracht op je in te laten werken. Ik krijg de neiging een harde oerkreet te uiten. Doe het niet, want ben gewoon nog teveel in de bewoonde wereld. En ja…This is Liempde man! Al wandelend wordt het weer licht en zie ik twee tortelende duifjes achter elkaar aan zitten. Doet me denken aan MAANdagavond waar een spreker tijdens de Stand Up Inspiration in Amsterdam bevlogen sprak over midwinterfeesten waarbij maretakbessen als lustopwekker werden gebruikt. En we nu dus weten wat de druïde van Asterix en Obelix in zijn kruidendrank had… Midwinter. Is het nog lang niet. Toch voel je aan alles dat we er weer aan toe zijn. Of sterker nog, aan de lente. Ik zie al knopjes in de takken en de zon brengt tintelingen teweeg. Zal ik een pre-midwinterfeest organiseren? Waarbij ik een ‘toverdrank’ van maretakbessen schenk en dan iedereen zeg dat het zelfgemaakte punch is? Kijken of de bes echt als afrodisiacum werkzaam is? O, o, o wat een stoute gedachten. Die maan toch ook. Wat die allemaal los maakt. Mijn blije, ondeugende maangevoel wordt nog eens versterkt door de zon die opkomt en voluit schijnt. Licht. Dat is het. Maanlicht, zonlicht ik zou dus echt niet zonder kunnen. En vervolg stralend mijn dag in de hoop dat jij er ook van geniet.

Aangelijnd los, in vrijheid gebonden

De wandeling, hoe sterk mijn voornemen ook is om het iedere dag te doen, soms neem ik de vrijheid het niet te doen. Vandaag niet. Ben weer in controll en ook dat voelt goed.

Onze hond loopt meestal los. Behalve bij luchtballonnen of in tijden van vuurwerk. Vandaag was er, vrijwel aan het begin van onze wandeling een harde knal. Voordat mijn geschrokken vierpoter naar huis vlucht, lijn ik ze aan. Dan loopt ze, eerst nog met de staart tussen de poten maar al snel weer relaxed met me mee. ‘Het is een vertrouwensband, die riem’, bedacht ik me. Mijn hond loopt nu veel fijner naast me. Ze weet dat ik haar ‘in de hand’ heb. Zoals een vader zijn kind kan vasthouden of troosten. Zoals je weet dat er iemand op je wacht waar je alles mee kunt delen na een rotdag. Een gevoel van geborgenheid, kind zijn en jezelf even helemaal aan de ander over kunnen geven. Weten dat die voor je zorgt. Je nestelen in de armen van je geliefde of even stilletjes mogen huilen als dat nodig is. Een onzichtbare band van liefde. Waarmee je eigenlijk de hele wereld aankunt. Of we nou met of zonder riem lopen, het blijft een kwestie van vertrouwen in elkaar. De ene keer van de hond die mij vertrouwt als beschermer tegen gevaar. En de andere keer als ik mijn hond loslaat is het een kwestie van vertrouwen dat ze bij me blijft en me weet te vinden als het nodig is. Mooi dat het zo werkt. En grappig dat ik dat tijdens deze wandeling bedenk. Dat komt natuurlijk omdat ik gister met een vriend mijn lijfspreuk aanhaalde. Ik citeerde hiervoor de Griekse dichter Nikos Kazantzakis: “ I hope for nothing. I fear nothing. I am free. Mijn persoonlijke vertaling: “Ik verwacht niets, ik vrees niets, ik ben vrij en volg mijn hart”. Dat hartvolgen is een –voor mij- essentiele toevoeging. Een band kan ook beklemmend zijn. Zoals je ziet bij honden die, als ze te hard rennen, de halsband strakker om hun strot krijgen. Zo’n band is killing. Geeft letterlijk en figuurlijk verstikking. Vertrouwen is het keyword. Zonder vertrouwen is er angst en vluchtgedrag. Met vertrouwen krijg je de vrijheid. Ik vertrouw erop dat mijn hond weer los kan. En laat haar los. Ze snuffelt en kwispelt weer vrolijk en vrij door het gras. En ik geniet samen met haar van onze bewuste herwonnen vrijheid.

(Belgisch) toeval bestaat niet

In het weekend blog ik niet. En toch ga ik nu over het weekend bloggen…Over een wandeling in België en over iets dat niet bestaat.

Sinds jaar en dag hebben wij vrienden in België. En daar zijn wij ferm op. Met enige regelmaat zien we elkaar. De ene keer in Nederland en de andere keer bij de Belgische mosselen. Onze gezinnetjes –en honden- zijn verweven en onze interesse in elkaar oprecht en warm. Onderweg naar België vertelde ik dat ik op het NNF altijd een Belgisch fotograaf tref die uit hetzelfde (kleine) plaatsje komt als waar wij naartoe togen. Zonhoven. De naam alleen al maakt blij. Al bij aankomst kwam de wandeling met de botten (laarzen) op het middagprogramma te staan. We hadden zoveel bij te praten en koffie en aperitiefje duren altijd langer dan gepland. Awel, het restaurant op de hoek van de straat was gereserveerd en amaai, daar mag je ook niet te laat komen. Zo rond half een schoven we aan in het volgeboekte restaurant. Heel zondags België schoof met ons mee aan. We verbaasden ons dat onze zuiderburen van het leven een veel beter feest weten te maken. Dat de kok als beste mosselkok al menigeen prijs had gewonnen, speelt natuurlijk ook mee, dat moet gezegd. Mijn verwondering was nog niet voorbij, toen ik de ene (NNF)plaatsgenoot met twee oude mensjes het restaurant binnen zag komen. Mijn mond valt open, dat zou wel heel toevallig zijn…en ik spreek uit wat ik zie. Mijn tafelgenoten vragen zich af waarom ik hem dan niet ga begroeten. En ja, natuurlijk. Maar hij loopt de zaak alweer uit. In mijn begroetingstocht zie ik hem met de oude mensjes in de auto stappen. Ik twijfel…moet ik zo ver achter hem aan? En dan besluit ik dat dat inderdaad moet. Alleen al omdat ik het zo bijzonder vind hem te treffen en ook omdat het een bijzonder fijn mens is. Even elkaar gedag kussen en het moment verzilveren. Helemaal voor niets is hij gelukkig het restaurant niet in gekomen, denk ik dan. Want ik heb hem gezien en mogen begroeten. En dat voelde fijn. En gezien de zwaaiende mensjes in de auto was dat wederzijds. Toeval? Nee, daar geloof ik gewoon niet in. Sommige zaken moeten zo zijn en weten de dag nog mooier te kleuren. De hele dag heeft de zon al was het lente geschenen. Ook al geen toeval. Laat mij maar denken dat het engelenregie is en het cadeautjes van het universum op mijn pad zijn. De universele voeding waar ik de rest van de week uit kan putten. Mooi geen toeval toch?

Metrobaby lijn drie

Ach, je snelt altijd even de koppen als er een krant ligt. Zo viel mijn oog op een kop in het Brabants Dagblad over een vader in paniek. En verloor ik de hondenriem tijdens de wandeling.

Krantenberichten zijn uit op lezers. Dus moet een alledaagse gebeurtenis wel erg gepimpt worden wil het gelezen worden. Vandaar dat het Brabants Dagblad kopte: ‘Vader in paniek: tram weg zonder dochter’. Het is een stuk wat zowaar bijna een kwart pagina bestrijkt. Dus ga je lezen. En wat! De negatieve teneur van het artikel wordt nergens in bewaarheid, het is een grote aanval op de gedistingeerde mens en gaat uit van het slechte wat de maatschappij te bieden heeft. Ok, ok ik zal je uitleggen wat ik las. Een vader die een andere trampassagier behulpzaam was om haar wandelwagen in de tram te tillen, had zijn eigen kind in de kinderwagen nog buiten staan toen de tram (lijn drie) onverwacht snel vertrok. Hij was in paniek en een relaas van zijn tramacties en –reacties volgt. Als de tram bij de volgende halte stopt komt er al iemand met de kinderwagen de paniekvader tegemoet. Eind goed al goed. Dat is mijn conclusie. Hoewel de journalist, die duidelijk uit een ander hout is gesneden, daar anders over denkt. Stemmingmakerij. Hij laat de vader aan het woord over de miscommunicatie in de tram zonder wederhoor van de tramconducteur of –bestuurder. Daarbij wordt de negativiteit benadrukt door opmerkingen als dat de adequaatheid van de bestuurder en de conducteur ver te zoeken zou zijn. De opmerking van de vader: “Stel je voor wat er had kunnen gebeuren”, raakt me. Zo zonder vertrouwen ervan uitgaan dat er bij iedere tramhalte een mogelijke babyontvoerder staat. Waarom niet meer vertrouwen in onze medemens en waarom gelijk aan het slechtste denken? Waarom ook horen we de conducteur en de bestuurder niet en komen we niet te weten dat er helemaal niet eens twee kinderwagens tegelijk in een tram mogen? Vanwege de veiligheid van de overige passagiers. En waarom wist de vader dat niet en wilde hij de hele tram volproppen met kinderwagens? Ik blijf eraan denken terwijl ik mijn wandeling inzet. Het is lekker zacht buiten en als de zon zou schijnen, lente. Bijna halverwege ontdek ik dat ik de hondenriem, die altijd los over mijn schouders hangt, kwijt ben. Ik raak lichtelijk in paniek. “Snel terug voordat iemand hem meeneemt” is mijn eerste gedachte…

Fitnessapparaat Lucca en een kaarsje

Ha. deze keer hebben ze me niet. Geschoeid met bergschoenen, getooid met een stormparaplu en gehuld in een dikke winterjas ben ik er klaar voor: de wandeling.

Al bij de eerste bocht merk ik tegenstand: mijn hond heeft gepoept en wil niet verder. Tja, die heeft geen paraplu natuurlijk. Toch moet ze mee. Een uurtje wandelen is goed voor ons. Even verder staat mijn buurman met zijn fitnessapparaat Lucca. Lucca is een laag-bij-de-grondse hond die al jaren verliefd is op onze kwispeldame Jules. En ja, onze hond gedraagt zich tegenover de trouwkwispelende en standbeeldstilstaande Lucca altijd als een hautaine dame.En loopt Lucca zoals gewoonlijk nifterig negerend voorbij. Dan trekt Lucca mijn 83-jarige buurman bijna omver als ze achter mijn treiterende dame aan wil gaan. Een schouwspel dat me iedere keer doet schrikken. Buurman gooit dan zijn hele gewicht in de strijd om en de hond en zichzelf in balans te houden. Ik zie armspieren, beenspieren en ook rug- en buikspieren aanspannen. Die hond houdt hem letterlijk op de been. We beginnen zoals altijd over het weer en zitten al snel in Australië. Haaien, slangen en overstromingen. Zijn familie woont daar en weet er alles van. Maar die weten wel raad met giftige slangen want hebben een jachtgeweer paraat en schieten die krengen natuurlijk gelijk overhoop. O zo. Ja, natuurlijk, knik ik terwijl een fietser langs onze te breed lopende honden zigzagt. In weer een ander deel van de wereld heeft zijn neef nu te kampen met een hittegolf en moest hij stoppen met oogsten vanwege brandgevaar. Ja, de tarweprijzen zullen weer stijgen. Bij de spoorovergang wil buurman terug, het is lang genoeg en hij heeft een afspraak. Nee, ik loop door, fijne dag. Het is warmer dan gedacht en ik transpireer al voordat ik op de helft van mijn rondje ben. Kom nog een aandoenlijke drentse patrijspuppy tegen met vrouwtje en moet mijn hond redden uit de lijnen van de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog. De baas is zoals altijd scherp en maakt er grapjes over. Dan nog even over het weer. En, heel opmerkelijk, wilde ik met de buurman nog aan de knoppen van de weersvoorspelling zitten, deze man zegt dat hij liever vorst heeft en daar eens een kaarsje voor op zal steken. Dat kaarsje maakt hem aandoenlijk. Ik zie het hem ook helemaal doen. Mooi. Licht. Terwijl het enorm triestig weer is.