(Belgisch) toeval bestaat niet

In het weekend blog ik niet. En toch ga ik nu over het weekend bloggen…Over een wandeling in België en over iets dat niet bestaat.

Sinds jaar en dag hebben wij vrienden in België. En daar zijn wij ferm op. Met enige regelmaat zien we elkaar. De ene keer in Nederland en de andere keer bij de Belgische mosselen. Onze gezinnetjes –en honden- zijn verweven en onze interesse in elkaar oprecht en warm. Onderweg naar België vertelde ik dat ik op het NNF altijd een Belgisch fotograaf tref die uit hetzelfde (kleine) plaatsje komt als waar wij naartoe togen. Zonhoven. De naam alleen al maakt blij. Al bij aankomst kwam de wandeling met de botten (laarzen) op het middagprogramma te staan. We hadden zoveel bij te praten en koffie en aperitiefje duren altijd langer dan gepland. Awel, het restaurant op de hoek van de straat was gereserveerd en amaai, daar mag je ook niet te laat komen. Zo rond half een schoven we aan in het volgeboekte restaurant. Heel zondags België schoof met ons mee aan. We verbaasden ons dat onze zuiderburen van het leven een veel beter feest weten te maken. Dat de kok als beste mosselkok al menigeen prijs had gewonnen, speelt natuurlijk ook mee, dat moet gezegd. Mijn verwondering was nog niet voorbij, toen ik de ene (NNF)plaatsgenoot met twee oude mensjes het restaurant binnen zag komen. Mijn mond valt open, dat zou wel heel toevallig zijn…en ik spreek uit wat ik zie. Mijn tafelgenoten vragen zich af waarom ik hem dan niet ga begroeten. En ja, natuurlijk. Maar hij loopt de zaak alweer uit. In mijn begroetingstocht zie ik hem met de oude mensjes in de auto stappen. Ik twijfel…moet ik zo ver achter hem aan? En dan besluit ik dat dat inderdaad moet. Alleen al omdat ik het zo bijzonder vind hem te treffen en ook omdat het een bijzonder fijn mens is. Even elkaar gedag kussen en het moment verzilveren. Helemaal voor niets is hij gelukkig het restaurant niet in gekomen, denk ik dan. Want ik heb hem gezien en mogen begroeten. En dat voelde fijn. En gezien de zwaaiende mensjes in de auto was dat wederzijds. Toeval? Nee, daar geloof ik gewoon niet in. Sommige zaken moeten zo zijn en weten de dag nog mooier te kleuren. De hele dag heeft de zon al was het lente geschenen. Ook al geen toeval. Laat mij maar denken dat het engelenregie is en het cadeautjes van het universum op mijn pad zijn. De universele voeding waar ik de rest van de week uit kan putten. Mooi geen toeval toch?

Metrobaby lijn drie

Ach, je snelt altijd even de koppen als er een krant ligt. Zo viel mijn oog op een kop in het Brabants Dagblad over een vader in paniek. En verloor ik de hondenriem tijdens de wandeling.

Krantenberichten zijn uit op lezers. Dus moet een alledaagse gebeurtenis wel erg gepimpt worden wil het gelezen worden. Vandaar dat het Brabants Dagblad kopte: ‘Vader in paniek: tram weg zonder dochter’. Het is een stuk wat zowaar bijna een kwart pagina bestrijkt. Dus ga je lezen. En wat! De negatieve teneur van het artikel wordt nergens in bewaarheid, het is een grote aanval op de gedistingeerde mens en gaat uit van het slechte wat de maatschappij te bieden heeft. Ok, ok ik zal je uitleggen wat ik las. Een vader die een andere trampassagier behulpzaam was om haar wandelwagen in de tram te tillen, had zijn eigen kind in de kinderwagen nog buiten staan toen de tram (lijn drie) onverwacht snel vertrok. Hij was in paniek en een relaas van zijn tramacties en –reacties volgt. Als de tram bij de volgende halte stopt komt er al iemand met de kinderwagen de paniekvader tegemoet. Eind goed al goed. Dat is mijn conclusie. Hoewel de journalist, die duidelijk uit een ander hout is gesneden, daar anders over denkt. Stemmingmakerij. Hij laat de vader aan het woord over de miscommunicatie in de tram zonder wederhoor van de tramconducteur of –bestuurder. Daarbij wordt de negativiteit benadrukt door opmerkingen als dat de adequaatheid van de bestuurder en de conducteur ver te zoeken zou zijn. De opmerking van de vader: “Stel je voor wat er had kunnen gebeuren”, raakt me. Zo zonder vertrouwen ervan uitgaan dat er bij iedere tramhalte een mogelijke babyontvoerder staat. Waarom niet meer vertrouwen in onze medemens en waarom gelijk aan het slechtste denken? Waarom ook horen we de conducteur en de bestuurder niet en komen we niet te weten dat er helemaal niet eens twee kinderwagens tegelijk in een tram mogen? Vanwege de veiligheid van de overige passagiers. En waarom wist de vader dat niet en wilde hij de hele tram volproppen met kinderwagens? Ik blijf eraan denken terwijl ik mijn wandeling inzet. Het is lekker zacht buiten en als de zon zou schijnen, lente. Bijna halverwege ontdek ik dat ik de hondenriem, die altijd los over mijn schouders hangt, kwijt ben. Ik raak lichtelijk in paniek. “Snel terug voordat iemand hem meeneemt” is mijn eerste gedachte…

Fitnessapparaat Lucca en een kaarsje

Ha. deze keer hebben ze me niet. Geschoeid met bergschoenen, getooid met een stormparaplu en gehuld in een dikke winterjas ben ik er klaar voor: de wandeling.

Al bij de eerste bocht merk ik tegenstand: mijn hond heeft gepoept en wil niet verder. Tja, die heeft geen paraplu natuurlijk. Toch moet ze mee. Een uurtje wandelen is goed voor ons. Even verder staat mijn buurman met zijn fitnessapparaat Lucca. Lucca is een laag-bij-de-grondse hond die al jaren verliefd is op onze kwispeldame Jules. En ja, onze hond gedraagt zich tegenover de trouwkwispelende en standbeeldstilstaande Lucca altijd als een hautaine dame.En loopt Lucca zoals gewoonlijk nifterig negerend voorbij. Dan trekt Lucca mijn 83-jarige buurman bijna omver als ze achter mijn treiterende dame aan wil gaan. Een schouwspel dat me iedere keer doet schrikken. Buurman gooit dan zijn hele gewicht in de strijd om en de hond en zichzelf in balans te houden. Ik zie armspieren, beenspieren en ook rug- en buikspieren aanspannen. Die hond houdt hem letterlijk op de been. We beginnen zoals altijd over het weer en zitten al snel in Australië. Haaien, slangen en overstromingen. Zijn familie woont daar en weet er alles van. Maar die weten wel raad met giftige slangen want hebben een jachtgeweer paraat en schieten die krengen natuurlijk gelijk overhoop. O zo. Ja, natuurlijk, knik ik terwijl een fietser langs onze te breed lopende honden zigzagt. In weer een ander deel van de wereld heeft zijn neef nu te kampen met een hittegolf en moest hij stoppen met oogsten vanwege brandgevaar. Ja, de tarweprijzen zullen weer stijgen. Bij de spoorovergang wil buurman terug, het is lang genoeg en hij heeft een afspraak. Nee, ik loop door, fijne dag. Het is warmer dan gedacht en ik transpireer al voordat ik op de helft van mijn rondje ben. Kom nog een aandoenlijke drentse patrijspuppy tegen met vrouwtje en moet mijn hond redden uit de lijnen van de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog. De baas is zoals altijd scherp en maakt er grapjes over. Dan nog even over het weer. En, heel opmerkelijk, wilde ik met de buurman nog aan de knoppen van de weersvoorspelling zitten, deze man zegt dat hij liever vorst heeft en daar eens een kaarsje voor op zal steken. Dat kaarsje maakt hem aandoenlijk. Ik zie het hem ook helemaal doen. Mooi. Licht. Terwijl het enorm triestig weer is.

Van dood naar het licht wandelen

Verdoofd begin ik vandaag mijn ochtendwandeling. Gister is Peter plotseling van ons heen gegaan. Als man van een vriendin en vader van het beste vriendinnetje van onze dochter hadden we een verbinding met elkaar.

Zwarter dan zwart begint de dag. Het donkert echt heel intens. En toch weet ik, dat als ik straks terugkom dat het licht is. ‘Waarom eigenlijk ook zo somberen over de dood?’ Vraag ik me al lopend af. De hond zwalkt wat en snuffelt teveel. Ik ben snel geïrriteerd. Nee, we hebben het niet voor het zeggen. En als het onverwachte gebeurt, zijn we uit het veld geslagen. Ik kijk naar de zwarte aarde die het gemaaide maïsveld typeert. Zie ik daar nu een soort van graancirkel in de vorm van een hart? Geeft het universum me zo te zien dat alles liefde is, zelfs zwarte aarde? Een mooie gedachte passend bij een beeld dat ik met teveel fantasie in mijn hoofd heb gecreëerd. Maar het geeft wel weer meer licht. En Peter is naar het licht. Ik rouw om Peter. Nee, ik rouw om de rouwenden. Om het verdriet, de pijn en het ongeloof. Heb mezelf trouwens altijd afgevraagd waarom rouw met ou geschreven wordt. Het is toch rauw? Rauw verdriet, rauwe emoties en rauw onbegrip? Rauw van auw dat doet pijn. Rauw van meedogenloos en hartverscheurend. Rauw van niet geciviliseerd maar ongepolijst. Rauw van….Tja alles wat er door je heen gaat misschien wel. Het is licht als ik thuiskom. Maar nog niet echt. Thuis deel ik mijn verdriet op Twitter. Direct daarna lees ik dat een lieve vriendin vannacht bevallen is van een wonderdochter: Umi. Zij brengt het licht. Nu al. Wow. Dat maakt de cirkel direct rond en ik voel me midden in die cirkel. Klein, nietig en dankbaar. Dankbaar dat ik Peter heb mogen kennen. Dat ik met hem heb gewerkt en een excentriek, heerlijk uitgesproken persoon van dichtbij heb mee mogen maken. Een man van uitersten. Die me bij blijft, in zijn kinderen, zijn vrouw maar ook in mijn hart. Dag Peter, het ga je goed!

Het regende, het waaide en het was er zooo koud

Je voelt het al als je een stap buiten zet: dit wordt een ‘zware’ wandeling. En ondanks mijn positieve gedachten, werkt alles tegen. Goedemorgen. Goedemorgen?

Laat ik mijn laarsjes met hakken maar aanhouden, die lopen toch ook best? En nee, niet die winterjack maar mijn stoffen jas. Want dat staat beter. Tja, als ik de poort uitloop en over het glibberige paadje bij de buren stap, weet ik al dat de schoenkeuze fout is. Even verder, op het open veld wordt ook mijn foute jaskeuze bevestigd. Fijn, die snijdende wind, maakt je wakker. Een mooie roze ochtendsluier kleurt de lucht. Het is later dan normaal, zeker een kwartier. Dus al een stuk lichter. ‘Het wordt lente’ probeert mijn geest me nog warm te krijgen. Maar als er druppels op mijn niet gemutste hoofd vallen, is de lente verdwenen. Ontkennen van wat druppeltjes regen lukt meestal wel en met zulke wind waait het vaak over. Nu natuurlijk niet. Het gaat net niet hard genoeg regenen om om te draaien. Ik loop door. Bedenk dat ik afgelopen zomer hier in de stromende plenzende regen in mijn jurkje rende. Wilde schuilen onder een grote boom en vast kwam te zitten aan de bramenstruiken. Haha. Helemaal doorweekt en ready for a wetdresswedstrijd kwam ik thuis. Maar het was niet koud. Nu wel. Mijn passen zijn fel, kort en stevig. Ik loop harder dan normaal alsof het dan minder hard regent. Zelfs de hond loopt door en hoef ik niet te roepen. Mijn voeten zijn voelbaar in de laarsjes en mijn tenen worden koud. Het wordt glad. Spiegel spekglad. Pas op de terugweg moet ik echt opletten niet uit te glijden. En als ik dan de man met de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog tegenkom, weet ik dat deze wandeling een beproeving is. Op zijn woorden: “Je had zeker niet op de regen gerekend hè?” kan ik niet anders dan terugblaffen: “nee en ook niet op de gladheid.” En bedankt. Het prachtige tafereel van de koperen bal die tussen de twee knotwilgen opkomt laat me even vergeten dat het een barre tocht is, mijn tenen bevroren zijn en ik kletsnat geregend ben. Maar niet lang, want dan, bijna thuis, moet ik aan de kant voor het oranje zwaailicht en de strooiwagen. Fijn, heel fijn. Nu ben ik thuis.

Babytransfer op fietspad

De kerstvakantie is voorbij. Heerlijk! Terug in mijn ritme. Wandelen met de hond door de donkere vorstochtend. En wat ik meemaak…is genoeg om de hele dag op te kunnen teren. Wandel je mee?

Het is niet glad, maar alles ziet wit. Mijn bewustzijn wordt gewekt door het gegak van een stel ganzen dat over me heen vliegt. Toch leuk dat ze gakken, anders had ik ze niet opgemerkt en zeg nou zelf, het is prachtig om zo’n stel formatieganzen over je heen te zien gaan. Mijn zintuigen zijn scherper en terwijl ik omkijk, zie ik dat er een man achter me loopt. Op enige afstand. Het is nog steeds behoorlijk donker en hij draagt zo’n oranje wegwerkershesje. Hij mankt wat. Is het die man die ik ken en die tot de zogeheten zwakbegaafden behoort en niets anders doet dan zijn hele leven lang lopen? Of is het iemand anders? Bang ben ik niet en toch pak ik de hondenriem slagvaardig vast. Mijn hond merkt niets, die snuffelt en plast vrolijk door. Ik twijfel: moet ik mijn pas versnellen of juist niet? Dan pas ik de tactiek die ik onlangs bij een andere dame opmerkte toe. Ik sla een open zandweg langs de rivier in en stel me omgedraaid wachtend op. ‘Liever frontaal dan van achteren’ is de gedachte. Op enige afstand loopt de man. Hij loopt door en ik hoor een verdwaasde groet. Voel me wat beschaamd, dat ik de dag zo zonder vertrouwen ben begonnen. Dan vervolg ik mijn route en passeer een oudere dame met een snauwende snautzer. Ik groet en loop door. Pas op de terugweg kom ik de dame met de snauwende snautzer weer tegen. Nu duwt ze een buggy voor zich uit met een dik ingepakt bemutst en besjaald kind. Ze heeft dus in the middel of nowhere een kind gescoord. Haha. Gelukkig weet ik hoe het zit. Heb de transfer al vaker mogen aanschouwen. Op mijn wandelpad rijdt dan een auto met man in pak en baby. Ze stoppen bij het paaltje en voor het viaduct. Er mag geen tijd verloren gaan, daarom deze spannende A2 locatie. Alsof het een georganiseerde misdaad is verschijnt precies op tijd de vrouw met de snauwende snautzer. Binnen twee minuten is het gepiept en heeft de babytransfer plaatsgevonden. Oma, zoon en kleinkind in alle vroegte door weer en wind. Want er moet worden gewerkt.

Als ik tulpjes zie, voel ik mij lente!

herfstvakantie

Beetje zenuwachtig maken vakanties me altijd. Omdat je dan het optimale uit je tijd wilt halen -voor je kind. Dus jezelf wilt wegcijferen, maar ook weer niet helemaal. Maar gelukkig is het ons weer gelukt! De hele week is afgeblokt met leuke dingen. Saunafeestje, filmavondje, Brussel, Efteling en vrienden en vriendinnetjes. De zon schijnt, de wasmachine draait en er wordt druk gespeeld. Soms valt alles gewoon heerlijk op z'n plek. Wens jullie ook een fijne vakantie en o ja... ik zal proberen tussendoor nog wat te werken, dus wie weet komen we elkaar nog tegen ;-)