Wie ik ben, ben ik: ik ben?

Even filosoferen? Gisteren vroeg iemand wie ik was en wat ik deed. Naar mezelf vertalend krijg je dan de vraag wie ben ik? Maar ook: wie wil ik zijn en wie laat ik aan de ander zien? Daarbij komt natuurlijk dat ik ieder moment verander. En nieuwe ervaringen mij ook tot een ander mens maken. Mijn stemming speelt daar ook nog een grote rol bij; want als ik blij ben, ben ik veeel aardiger over mezelf dan als ik in een wat humeurige stemming ben. En als ik de vraagsteller aardig vindt en een goede indruk wil maken, nou dan ben ik helemaal wat hij of zij het liefst hoort. Zonder te liegen, ik breng dan gewoon mijn sterke punten naar voren. Maar als ik niets met de vraagsteller heb, ja dan ben ik weer iemand anders. Kortaf misschien en niet geinteresseerd, mijn vreselijke ik. Of wat te denken van haast en stress? Dat maakt me helemaal een ander mens. Of nou ja ander? Misschien ben ik dat dan wel. Eigenlijk ben ik misschien wel alles...dacht ik. Niet om arro over te komen, maar gewoon heel menselijk. Zoals jij, die nu mijn schrijfsels leest en ook even iemand anders bent dan voordat je aan het lezen was. Toch eigenlijk wel leuk niet? Om zo ieder moment van de dag zomaar te mogen zijn wie je wil zijn?