Van dood naar het licht wandelen

Verdoofd begin ik vandaag mijn ochtendwandeling. Gister is Peter plotseling van ons heen gegaan. Als man van een vriendin en vader van het beste vriendinnetje van onze dochter hadden we een verbinding met elkaar.

Zwarter dan zwart begint de dag. Het donkert echt heel intens. En toch weet ik, dat als ik straks terugkom dat het licht is. ‘Waarom eigenlijk ook zo somberen over de dood?’ Vraag ik me al lopend af. De hond zwalkt wat en snuffelt teveel. Ik ben snel geïrriteerd. Nee, we hebben het niet voor het zeggen. En als het onverwachte gebeurt, zijn we uit het veld geslagen. Ik kijk naar de zwarte aarde die het gemaaide maïsveld typeert. Zie ik daar nu een soort van graancirkel in de vorm van een hart? Geeft het universum me zo te zien dat alles liefde is, zelfs zwarte aarde? Een mooie gedachte passend bij een beeld dat ik met teveel fantasie in mijn hoofd heb gecreëerd. Maar het geeft wel weer meer licht. En Peter is naar het licht. Ik rouw om Peter. Nee, ik rouw om de rouwenden. Om het verdriet, de pijn en het ongeloof. Heb mezelf trouwens altijd afgevraagd waarom rouw met ou geschreven wordt. Het is toch rauw? Rauw verdriet, rauwe emoties en rauw onbegrip? Rauw van auw dat doet pijn. Rauw van meedogenloos en hartverscheurend. Rauw van niet geciviliseerd maar ongepolijst. Rauw van….Tja alles wat er door je heen gaat misschien wel. Het is licht als ik thuiskom. Maar nog niet echt. Thuis deel ik mijn verdriet op Twitter. Direct daarna lees ik dat een lieve vriendin vannacht bevallen is van een wonderdochter: Umi. Zij brengt het licht. Nu al. Wow. Dat maakt de cirkel direct rond en ik voel me midden in die cirkel. Klein, nietig en dankbaar. Dankbaar dat ik Peter heb mogen kennen. Dat ik met hem heb gewerkt en een excentriek, heerlijk uitgesproken persoon van dichtbij heb mee mogen maken. Een man van uitersten. Die me bij blijft, in zijn kinderen, zijn vrouw maar ook in mijn hart. Dag Peter, het ga je goed!

Het regende, het waaide en het was er zooo koud

Je voelt het al als je een stap buiten zet: dit wordt een ‘zware’ wandeling. En ondanks mijn positieve gedachten, werkt alles tegen. Goedemorgen. Goedemorgen?

Laat ik mijn laarsjes met hakken maar aanhouden, die lopen toch ook best? En nee, niet die winterjack maar mijn stoffen jas. Want dat staat beter. Tja, als ik de poort uitloop en over het glibberige paadje bij de buren stap, weet ik al dat de schoenkeuze fout is. Even verder, op het open veld wordt ook mijn foute jaskeuze bevestigd. Fijn, die snijdende wind, maakt je wakker. Een mooie roze ochtendsluier kleurt de lucht. Het is later dan normaal, zeker een kwartier. Dus al een stuk lichter. ‘Het wordt lente’ probeert mijn geest me nog warm te krijgen. Maar als er druppels op mijn niet gemutste hoofd vallen, is de lente verdwenen. Ontkennen van wat druppeltjes regen lukt meestal wel en met zulke wind waait het vaak over. Nu natuurlijk niet. Het gaat net niet hard genoeg regenen om om te draaien. Ik loop door. Bedenk dat ik afgelopen zomer hier in de stromende plenzende regen in mijn jurkje rende. Wilde schuilen onder een grote boom en vast kwam te zitten aan de bramenstruiken. Haha. Helemaal doorweekt en ready for a wetdresswedstrijd kwam ik thuis. Maar het was niet koud. Nu wel. Mijn passen zijn fel, kort en stevig. Ik loop harder dan normaal alsof het dan minder hard regent. Zelfs de hond loopt door en hoef ik niet te roepen. Mijn voeten zijn voelbaar in de laarsjes en mijn tenen worden koud. Het wordt glad. Spiegel spekglad. Pas op de terugweg moet ik echt opletten niet uit te glijden. En als ik dan de man met de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog tegenkom, weet ik dat deze wandeling een beproeving is. Op zijn woorden: “Je had zeker niet op de regen gerekend hè?” kan ik niet anders dan terugblaffen: “nee en ook niet op de gladheid.” En bedankt. Het prachtige tafereel van de koperen bal die tussen de twee knotwilgen opkomt laat me even vergeten dat het een barre tocht is, mijn tenen bevroren zijn en ik kletsnat geregend ben. Maar niet lang, want dan, bijna thuis, moet ik aan de kant voor het oranje zwaailicht en de strooiwagen. Fijn, heel fijn. Nu ben ik thuis.

Babytransfer op fietspad

De kerstvakantie is voorbij. Heerlijk! Terug in mijn ritme. Wandelen met de hond door de donkere vorstochtend. En wat ik meemaak…is genoeg om de hele dag op te kunnen teren. Wandel je mee?

Het is niet glad, maar alles ziet wit. Mijn bewustzijn wordt gewekt door het gegak van een stel ganzen dat over me heen vliegt. Toch leuk dat ze gakken, anders had ik ze niet opgemerkt en zeg nou zelf, het is prachtig om zo’n stel formatieganzen over je heen te zien gaan. Mijn zintuigen zijn scherper en terwijl ik omkijk, zie ik dat er een man achter me loopt. Op enige afstand. Het is nog steeds behoorlijk donker en hij draagt zo’n oranje wegwerkershesje. Hij mankt wat. Is het die man die ik ken en die tot de zogeheten zwakbegaafden behoort en niets anders doet dan zijn hele leven lang lopen? Of is het iemand anders? Bang ben ik niet en toch pak ik de hondenriem slagvaardig vast. Mijn hond merkt niets, die snuffelt en plast vrolijk door. Ik twijfel: moet ik mijn pas versnellen of juist niet? Dan pas ik de tactiek die ik onlangs bij een andere dame opmerkte toe. Ik sla een open zandweg langs de rivier in en stel me omgedraaid wachtend op. ‘Liever frontaal dan van achteren’ is de gedachte. Op enige afstand loopt de man. Hij loopt door en ik hoor een verdwaasde groet. Voel me wat beschaamd, dat ik de dag zo zonder vertrouwen ben begonnen. Dan vervolg ik mijn route en passeer een oudere dame met een snauwende snautzer. Ik groet en loop door. Pas op de terugweg kom ik de dame met de snauwende snautzer weer tegen. Nu duwt ze een buggy voor zich uit met een dik ingepakt bemutst en besjaald kind. Ze heeft dus in the middel of nowhere een kind gescoord. Haha. Gelukkig weet ik hoe het zit. Heb de transfer al vaker mogen aanschouwen. Op mijn wandelpad rijdt dan een auto met man in pak en baby. Ze stoppen bij het paaltje en voor het viaduct. Er mag geen tijd verloren gaan, daarom deze spannende A2 locatie. Alsof het een georganiseerde misdaad is verschijnt precies op tijd de vrouw met de snauwende snautzer. Binnen twee minuten is het gepiept en heeft de babytransfer plaatsgevonden. Oma, zoon en kleinkind in alle vroegte door weer en wind. Want er moet worden gewerkt.

Als ik tulpjes zie, voel ik mij lente!

herfstvakantie

Beetje zenuwachtig maken vakanties me altijd. Omdat je dan het optimale uit je tijd wilt halen -voor je kind. Dus jezelf wilt wegcijferen, maar ook weer niet helemaal. Maar gelukkig is het ons weer gelukt! De hele week is afgeblokt met leuke dingen. Saunafeestje, filmavondje, Brussel, Efteling en vrienden en vriendinnetjes. De zon schijnt, de wasmachine draait en er wordt druk gespeeld. Soms valt alles gewoon heerlijk op z'n plek. Wens jullie ook een fijne vakantie en o ja... ik zal proberen tussendoor nog wat te werken, dus wie weet komen we elkaar nog tegen ;-)

Adelaide ik hou van je!

Deze week vertelde een lieve vriendin, die overal ter wereld al wel eens is geweest, dat ze Australië het mooist van de hele wereld vond. Vol vuur en passie deelde ze haar verhalen met ons. En toen dacht ik aan Manon. Mijn lieve vriendin die ook zo enthousiast was over Australië. Die zelfs zo enthousiast was, dat ze samen met haar vriend het lef had haar hart te volgen en te emigreren naar hun droomland. Terwijl mijn ene vriendin doorging over kangaroes, bekroop me een vervelend gevoel van gemis naar mijn andere vriendin. Heb haar laatste mail niet eens beantwoord...Zou het gewoon komen omdat ik haar als maatje zo mis? Dat ik nooit meer zo in een deuk heb gelegen nadat ze is weg gegaan? Ik heb geen idee, maar moet mijn zwakheid nu toch maar eens onder ogen zien. Wil Manon als vriendin en globetrotter eren. Via deze blogpost. Omdat ik op Google Analytics ook zie dat er hits uit Adelaide komen. En omdat ik gewoon echt nog heel veel van haar hou. Dus Manon, deze is voor jou. Met heeeeel veeeeel liempds liefs!

Antwoord bij twijfel

Twijfelen...ik doe het niet vaak. Meestal weet mijn hood en voelt mijn hart welke weg ik moet gaan. Of iets juist is. Of het klopt. En toch worden mijn gedachten wel eens door angst overmand. In plaats van in het volle vertrouwen te leven en dichtbij mezelf te blijven, komen er dan ineens allerlei tease-stemmetjes die me aan het twijfelen maken. Vaak is het een strijd tussen ego en verbinden met de ander en dus ook het universum. De beste oplossing die ik tot nu toe op twijfel heb kunnen ontdekken is om jezelf een vraag te stellen. Heel eerlijk en open moet je de kwestie bekijken terwijl je jezelf vraagt: "Wat zou liefde doen?" Probeer het maar eens. En...ik zou het leuk vinden als je me jouw ervaring dan met me deelt. Deze suggestie heb ik overigens niet zelf bedacht maar is me door Annemarie Sips als medium van engelen aangereikt. Ik geef het graag aan je door, zodat ook jij je geruggensteund kunt voelen door engelenwijsheid als je twijfelt.

Zeewind

Zand fluistert over de grond

Kust hier en daar mijn mond

'sorridi' galmt in mijn hoofd

van alle zorgen beroofd