"Geluk ligt op denkafstand en is dus met één gedachtensprong bereikbaar."

Zo af en toe borrelt er een mooie tekst bij me naar boven. Een tekst die ik als wezenlijk ervaar. Ik deel ze graag met je.

update

Deze blog is niet ge-update en geeft dus geen realistisch beeld van mijn hedendaagse activiteiten. Omdat ik op dit moment mijn gedachten voer. Inspiraties en nieuwe plannen borrelen. Beloof je dat ik snel weer ga delen (bloggen). Als troost nog even een duurzame tip om tot 20% inkt te besparen. Kijk op: http://www.ecofont.nl/nederlands.html en spaar het milieu met een nieuw en gratis te downloaden font.

Inspirational mondays

Twee maandagen op een rij heb ik topavonden beleefd. Avonden die mijn energie laten stromen en mijn ogen doen stralen. Vandaar dat ik het met je deel. In de hoop dat het jou ook wat positiefs brengt.

Cherry Blossoms- Hanami Een MUST-See! Indrukwekkende film over de zin van het leven en liefde. Het innemende verlichte butoh-danseresje in Tokyo maakte diepe indruk. De zoektocht van een oude man naar de zin van het leven wordt op een vaak schrijnende wijze vastgelegd. Het zien van deze film brengt je diep naar binnen. Naar een plek waar het eigenlijk allemaal om draait en vanwaaruit de meest pure zaken ontstaan. Ik gun je deze film Van Harte!

Gerard van Maasakkkers zoals nooit tevoren

Gisteravond was ik in Eindhoven aanwezig bij een uniek concert van Gerard van Maasakkers en de Vaste Mannen. EN: twee 'losse' vrouwen. Ik maakte kennis met Stevie Ann en Izaline Calister. WOW! Wat een zang en authenticiteit! Drie bijzondere liedjesschrijvers uit verschillende muzikale windstreken wisten op gepassioneerde wijze hun muzikale talenten te bundelen. Met als resultaat een concert dat verrassend en soms zelfs adembenemend mooi was. Stevie Ann veroverde mijn hart. Als deze jonge frisse zangeres(met haar innemende bescheiden persoonlijkheid)zong, vertoefde je direct in haar wereld. Zelfs de Nederlandstalige songs die ze uit Gerards repetoire ten gehore bracht klonken alsof ze nooit anders had gezongen. Met als hoogtepunt het lied 'kan de deur niet dicht', dat Stevie in het Engels zong. Ronduit prachtig en naar mijn idee een wereldhit! Vandaar dat ik haar na afloop in de foyer oprecht gevraagd heb of ze deze op haar nieuwe CD alsjeblieft wil opnemen... Maar er was meer: Gerard die straalde op het podium en zich gewoon als Brabantse grootheid muzikaal ferm staande hield tussen de twee diva's. Mooie duetten zong met de vurige Isaline Calister, die blootsvoets de zaal in haar ban kreeg. Het Papiaments, haar ritme en zang namen ons mee de warmte in. Zeker met de prachtig gezongen ballade over de Surinaamse Tuï. Een vrouw om te omarmen en waar je blij van wordt. De Vaste Mannen, met vriend Harry Hendriks gaven de drie grootheden vleugels. Natuurlijk was ik weer keitrots op Harrie die met zijn gitaarsolo's mijn hart in mijn keel liet kloppen. Nagenietend van deze avond, roep ik in gedachten: I want More, Ik wil meer!

Innovatieproeftuin on the go

Yep. I've been there. Hoorde JP praten over zijn parttime bankierschap en kon hem in de wandelgangen bijna aanraken. Ik zag de charismatische heer Wijffels interviews geven (en bestormd worden door lobbyisten). Heb geproefd van alle lekkere hapjes die door zeer aardige dames en heren werden uitgeserveerd. Kwam ik daarvoor naar de Innovatieproeftuin? Euh...nee niet echt. Ik was benieuwd naar innovatieve ideeën en wilde besprankeld worden. Het programma met kleurrijke routes was (onbedoeld?)chaotisch, wat me wel weer wat deed. Chaos maakt immers innovatief. Of toch niet? De overvolle garderobe kon geen innovatieve oplossing bedenken en weigerde nieuwe jassen. Voor de gasten die de theefabriek niet goed konden vinden op de plattegrond (allemaal dus) werden er 's middags (in de theefabriek!) plattegronden uitgereikt...Enkele organisaties die wat breakouts verzorgden, schoten in de stress doordat er ook gasten kwamen die zich niet vooraf hadden opgegeven. Behalve KaosPilots. Hihi. Die jonge, gemotiveerde en enthousiaste 'piloten' draaide een volle bak en met succes. Leuk! Jammer alleen dat we een podiumsinterklaas kregen die de winnende studenten met een JP in het riet stuurde...En ronduit naar hoe het jurylid van het beste idee van Nederland de Sint benaderde. Verder voelde Crowdsourcing niet als crowdsourcing, en vond ik de Netwerkschool te schools waardoor ik na drie minuten al weg was. Maar nu het positieve: zowat iedereen die ik sprak was het met me eens: Innoveren hoort niet bij de overheid thuis. Ook het organiseren van zaken rondom innovatie niet. Tal van redenen kwamen me ter oren en schoten me te binnen. Innovatie dient vrij te zijn en niet politiek getint. Innovatief denken vergt lef en flexibiliteit om uit vaststaande patronen te stappen. Innovatief ondernemen wordt juist door het verlenen van overheidssteun aan grote gevestigde zaken de kop ingedrukt. De overheid is van groot en essentieel belang om de juiste kaders te scheppen. Kaders die ruimte geven om innovatieve geesten te stimuleren. En dat miste ik ook gisteren. Het leuke was en blijven in mijn geval de mensen, alle bezoekers. 2.500 in getal. Mooie mensen. Met ieder hun eigen drijfveren om naar de proeftuin te komen; dat maakte de breakouts en andere lezingen waardevol voor mij. Naamlooz en 'A great Place to live' kleurden mijn dag. Net zoals de ontmoetingen die ik had tijdens de breakouts waaruit blijkt dat er gelukkig mensen zijn die heel bewust en puur willen innoveren. Waar duurzaamheid geen commercieel issue vormt maar een werkelijke leefstijl. Authentieke mensen in denken en doen. Gelukkig waren die er genoeg. Nu alleen proberen om deze op een positieve innoverende wijze met elkaar verder te verbinden. Dus gaan we een follow up van de innovatieproeftuin organiseren: De innovatie boost, een NONCongres waar je de sfeer van creatie en ontwikkeling op een stimulerende enthousiastmerende en motiverende wijze opwekt. Waar direct spijkers met koppen geslagen worden en waar we de overheid ook bij uitnodigen?

The flow continues...

Wow! Merk dat ik sinds vrijdag alweer een nieuwe 'boost' heb gekregen. De bijeenkomst van Het Duurzame Netwerk bij De Kleine Aarde was wederom een succes. Fijne mensen, grootse plannen en veel energie. De flow zet door. Moet alleen even de energie proberen te sturen, want ik merk dat ik zo enthousiast ben dat ik alle kanten op stuiter. Heb wel een mooi citaat bedacht om te delen met je: Enjoy every minute to last forever!

Het Duurzame Netwerk HIC (Here I Come!)

Heb jij dat ook wel eens? Dat je denkt 'Waar zijn we met z'n allen toch mee bezig?'. Of dat je verontwaardigd bent over hoe gemakkelijk mensen dingen weggooien? Of sterker nog, dat je bijna misselijk wordt van al die vreselijke berichten in de media over klimaatsverandering, ontbossing, vervuiling en de manier waarop de mensheid met de natuur en haar erfgoed omgaat? Nou, ik wel! Wat ik er dan concreet mee doe is natuurlijk: mijn afval goed scheiden en naar de milieustraat brengen, biologische producten kopen, zonnepanelen op het dak en een zonneboiler voor warm water. Een hybride-auto...En een cabrio...die al best oud is en dus veel vervuiling teweeg brengt. En met het vliegtuig op vakantie. En nog wel meer dingen waar ik me als bewuste duurzaamheidsdame voor zou moeten schamen.

Ik schaam me er (nog) niet voor. Maar ik ben misschien ook nog niet bewust genoeg. Hoewel ik er wel van overtuigd ben dat er wat moet gebeuren. Niet uit idealisme maar uit realisme en overlevingsdrang. De wereld gaat naar de klote en wij kijken toe? Nee hoor: IK NIET! Daarom ben ik nu druk met Het Duurzame Netwerk. Een netwerk waar gelijkgestemden al hun talenten en kwaliteiten verenigen en inzetten om tot oplossingen te komen. Mijn traject is begonnen, zoals het bij iedereen die zich aansluit bij HDN zal beginnen, met een enneagram-sessie van Albert kamphuis. WOW! Ik zal niet in detail gaan, maar de energieboost die ik daarvan heb gekregen zou bijna heel het dorp hier van licht kunnen voorzien. Want werken aan duurzaamheid betekent dus ook werken aan jezelf. Zo'n enneagram-sessie kan dus als een eye-opener werken en verklaren waarom jij de dingen doet zoals je ze doet. En leert je ook waarom anderen de dingen doen zoals zij ze doen. En dat geeft al genoeg stof tot nadenken en begripsvorming. Als je handelt naar je enneagramtype kom je bij je essentie. En zit je dus per definitie ook goed in je vel. En als dat het geval is kun je excellereren. En als anderen dat dan ook samen met jou doen, dan kom je in een flow die voelt alsof je bovenop een geweldige mooie brede golf surft met z'n allen. Kun je je voorstellen wat zo'n duurzaamheidsteam in het bedrijfsleven teweeg kan brengen? Eco-businessmanagement met perfecte resultaten!

Morgen is er een bijeenkomst om nieuwe leden te enthousiasmeren voor HDN. Om zo samen te werken aan positieve veranderingen. Om samen serieus te werken aan duurzaamheid. Om iets terug te geven van al hetgeen we allemaal al genomen hebben. En het leuke is dat dit dus niet louter vrijwilligerswerk betreft. Nee we zijn allemaal ondernemers (ZZP'ers) die op een andere manier durven denken en dus gaan werken. Goed bezig zijn, passie, in je kracht staan, delen en excellereren in de dingen waar jij goed in bent, vormen keywords waar iedereen blij van wordt. En van het geld dat we gaan verdienen, stroomt een duurzaam deel naar De Kleine Aarde terug. En zo maken we de cirkel rond.

Het sneeuwbaleffect zorgt voor bewustwording, mondialisering en bekendheid van de mondiale voetafdruk. Een voetafdruk die we allemaal een hebben. De een groter dan de ander. En als de mijne te groot is, en ik nog meer en beter geinformeerd raak geloof ik dat ik uiteindelijk ook mijn cabrio weg zal doen. Want wat groen is moet groen blijven. Toch? Ook interesse voor HDN? Mail of bel me dan. Want ook jouw kwaliteiten en talenten zijn welkom!

NNF was weer 'energieken'

Zoooow. Ben weer thuis. Van vrijdag tot zondag heb ik heerlijk vertoefd in de bossen van Elp (Drenthe). Hier vond het Natural Natworking Festival (oh hihi, ik bedoel natuurlijk networking)plaats. Ook al was het niet zo druk als vorig jaar, en waren er voor mij persoonlijk minder interessante programma-onderdelen; het was weer een heerlijk festival! Natuurlijk omdat je er alleen maar positieve en lieve mensen ontmoet. Mensen waar je direct een klick mee hebt en die graag met je willen delen. Zo was Wubbo Ockels een van de mensen die me aan het denken zette over tijd -hoewel hij dat enige jaren geleden tijdens een interview voor Nestor ook al deed-. Leven is tijd. Tijd is leven. Hij experimenteerde op het NNF met die gedachte en zijn wetenschappelijke en nieuwsgierige kijk daarop. Fijn, zo'n deelgenoot in verwondering. Helemaal top vond ik de sauna die in een tent gebouwd was. Hmmm echt geweldig lekker, zeker 's avonds als het wat afkoelde. De rasmuzikanten voor de tent gaven je helemaal een hogere sferen- en vakantiegevoel. Ook mocht ik een ritueel over dromen, midden in het donkere bos ervaren. Vuur, stilte en een bijna sacrale sfeer: Lex Biemond en Kristof de Ridder slaagden er wonderwel in om ieders droom de aandacht te geven die het verdient. De boswandeling op zondagochtend was voor mij te confronterend en te heftig voor wat betreft het gecommuniceerde persoonlijk leed. Maar ach, ook dat zette me aan het denken. Het NNF was: gewaarworden, bewustworden, delen: mijn energiemotortje is weer heerlijk vol gelopen. Dus als je erbij was op het NNF: dank je wel! Met een extra knuf voor Martijn Aslander en alle andere harder werkers en initiatiefnemers.

My first Lowlands...

will be my last... Tja. Wat zal ik zeggen? Allereerst ben ik blij dat ik het grote en grootse festival drie dagen heb meegemaakt. Dat ik Ted Baxter, Amy Macdonald, Anouk, N.E.R.D., Claw Boys Claw en last but not least: The Sex Pistols heb mogen aanschouwen en -horen. Dat ik ervaren heb hoe het is om toeschouwer te zijn tussen meer dan twintigduizend mensen (bij Anouk toch zeker). Dat ik blij was met mijn rode service-bandje waarmee ik me kon terugtrekken achter de hekken en backstage. Zeker als het allemaal te massaal werd, bood het rode bandje voor mij een rustig en veilig toevluchtsoord. Voor wat betreft de muziek kan ik kort zijn: ik ben geen muziekkenner en ging ook niet speciaal voor de muziek naar Lowlands. Ik ging er -om eerlijk te zijn- naartoe om het eens meegemaakt te hebben. Om zelf te ervaren hoe zo'n groot festival nu eigenlijk voelt. Vrijdagavond in mijn tent -die ik langs de ingangsweg naar de entree had opgeslagen- deed ik geen oog dicht. Wat een takke-herrie! Zelfs de oordopjes boden geen rust. Ik schrok pas helemaal bijna door het zeil toen er een gigantisch geblaas en lawaai bij de tent weerklonk zo rond zessen. Duf en moe zag ik toen dat het afval werd weggeblazen om vervolgens door veegwagens opgeruimd te worden. Oef. Au mijn hoofd. Want natuurlijk had ik wel menig biertje gedronken terwijl ik het festival probeerde te ontleden. Mijn glimlach was er gelukkig ook nog toen ik uit de buurtent een meisje 'Ja, koffie!"hoorde roepen. Mijn hoofd buiten concludeerde dat er koffiewekkers rondliepen die je een bekertje aan je tent bezorgden. Als je tenminste koffiewekkerbonnen had en de tentslinger van DE over je tent had ter markering. Haha geweldige marketing. Ik heb veel gezien, meegemaakt en gehoord op Lowlands. En als ik het heel kort moet samenvatten dan zeg ik: Vooral een festival voor diegene die vinden dat ze moeten kunnen meepraten (moi incluis). Van de echte liefhebbers kan ik me niet voorstellen dat ze tussen het geroezemoes en lawaai van duizenden anderen een concert willen bijwonen. Het meeste indruk hebben de enorme hopen afval op me gemaakt. Maar dat niet alleen, erger nog vond ik de laat-maar-vallengedachte die bij de meeste Lowlanders heerste. Overal lag rotzooi. Bekers, blikjes, zakken, etensresten -had je je kipvleugeltjes op liet je ze gewoon op het gras liggen- Het shokeerde me. Vind het ook vreemd. Lowlanders zijn in mijn ogen voornamelijk jonge bewuste en hele aardige mensen. Daar verwacht je een ander soort houding van. Jammer. Ook al deed LOC7000 nog zo zijn best, het afval bleef zich steeds maar opstapelen. En dan al dat geconsumeer. Eten, drinken, muziek, gadgets, T-shirts het leek wel een groot openluchtwarenhuis voor Lowlanders. Ik geloof dat je in een willekeurige stad niet zoveel verschillende eettentjes zo dicht bij elkaar aantreft. En Greenpeace en Oxfam Novib deden daar gewoon aan mee... Radio, media en Internet hebben Lowlands behoorlijk uitgemolken naar mijn idee. Als je thuis was gebleven had je waarschijnlijk meer en beter beeld gehad. Toch is dat juist geen Lowlands. Lowlands is van en naar de camping lopen, je mobiel op laten laden, bonnen kopen of bekers sparen, elkaar kwijtraken, erbij zijn, vooral veel snacken, drinken en chillen terwijl je probeert ondertussen ook nog een of wat concerten te scoren. Ieder op zijn eigen manier. Alles kan, niets moet. De sfeer tussen zoveel mensen was uitzonderlijk prettig. Nergens heb ik een onvertogen woord horen vallen, zelfs niet als je weer een half uur bij de toiletten in de rij moest. Knap hoor. Ik wilde de eerste dag al naar huis...maar ben gebleven omdat ik vond dat ik niet mocht oordelen voordat ik het festival echt goed ervaren had. Een vriend (trouwe Lowlander) wees me daar trouwens ook nog op. Hij had gelijk: ik had de Sex Pistols niet willen missen. Heb net niet staan Pogo-en, maar dat scheelde niet veel. Hmmm lekker. Daarna dansen in de verschillende bars met allemaal uitgelaten en vrolijke mensen. De herrie in de tent leek al lang niet meer zo luid de tweede nacht. Grappig detail is dat ik met mijn 45 jaar opmerkingen kreeg zoals dat ik iemands moeder wel had kunnen zijn tot de titel 'mama Lowlands'. Ach en dat viel me dan ook wel weer mee. Het was tenminste nog geen 'oma-Lowlands' hihi. Maar mama was blij om zondagmiddag weer in het Brabantse te zijn. Weet nu dat ze haar dochter met een gerust hart naar Lowlands kan laten gaan. Want de sfeer en de mensen zijn er prima!