will be my last...
Tja. Wat zal ik zeggen? Allereerst ben ik blij dat ik het grote en grootse festival drie dagen heb meegemaakt. Dat ik Ted Baxter, Amy Macdonald, Anouk, N.E.R.D., Claw Boys Claw en last but not least: The Sex Pistols heb mogen aanschouwen en -horen. Dat ik ervaren heb hoe het is om toeschouwer te zijn tussen meer dan twintigduizend mensen (bij Anouk toch zeker). Dat ik blij was met mijn rode service-bandje waarmee ik me kon terugtrekken achter de hekken en backstage. Zeker als het allemaal te massaal werd, bood het rode bandje voor mij een rustig en veilig toevluchtsoord. Voor wat betreft de muziek kan ik kort zijn: ik ben geen muziekkenner en ging ook niet speciaal voor de muziek naar Lowlands. Ik ging er -om eerlijk te zijn- naartoe om het eens meegemaakt te hebben. Om zelf te ervaren hoe zo'n groot festival nu eigenlijk voelt.
Vrijdagavond in mijn tent -die ik langs de ingangsweg naar de entree had opgeslagen- deed ik geen oog dicht. Wat een takke-herrie! Zelfs de oordopjes boden geen rust. Ik schrok pas helemaal bijna door het zeil toen er een gigantisch geblaas en lawaai bij de tent weerklonk zo rond zessen. Duf en moe zag ik toen dat het afval werd weggeblazen om vervolgens door veegwagens opgeruimd te worden. Oef. Au mijn hoofd.
Want natuurlijk had ik wel menig biertje gedronken terwijl ik het festival probeerde te ontleden. Mijn glimlach was er gelukkig ook nog toen ik uit de buurtent een meisje 'Ja, koffie!"hoorde roepen. Mijn hoofd buiten concludeerde dat er koffiewekkers rondliepen die je een bekertje aan je tent bezorgden. Als je tenminste koffiewekkerbonnen had en de tentslinger van DE over je tent had ter markering. Haha geweldige marketing.
Ik heb veel gezien, meegemaakt en gehoord op Lowlands. En als ik het heel kort moet samenvatten dan zeg ik: Vooral een festival voor diegene die vinden dat ze moeten kunnen meepraten (moi incluis). Van de echte liefhebbers kan ik me niet voorstellen dat ze tussen het geroezemoes en lawaai van duizenden anderen een concert willen bijwonen. Het meeste indruk hebben de enorme hopen afval op me gemaakt. Maar dat niet alleen, erger nog vond ik de laat-maar-vallengedachte die bij de meeste Lowlanders heerste. Overal lag rotzooi. Bekers, blikjes, zakken, etensresten -had je je kipvleugeltjes op liet je ze gewoon op het gras liggen- Het shokeerde me. Vind het ook vreemd. Lowlanders zijn in mijn ogen voornamelijk jonge bewuste en hele aardige mensen. Daar verwacht je een ander soort houding van. Jammer. Ook al deed LOC7000 nog zo zijn best, het afval bleef zich steeds maar opstapelen.
En dan al dat geconsumeer. Eten, drinken, muziek, gadgets, T-shirts het leek wel een groot openluchtwarenhuis voor Lowlanders. Ik geloof dat je in een willekeurige stad niet zoveel verschillende eettentjes zo dicht bij elkaar aantreft. En Greenpeace en Oxfam Novib deden daar gewoon aan mee...
Radio, media en Internet hebben Lowlands behoorlijk uitgemolken naar mijn idee. Als je thuis was gebleven had je waarschijnlijk meer en beter beeld gehad. Toch is dat juist geen Lowlands. Lowlands is van en naar de camping lopen, je mobiel op laten laden, bonnen kopen of bekers sparen, elkaar kwijtraken, erbij zijn, vooral veel snacken, drinken en chillen terwijl je probeert ondertussen ook nog een of wat concerten te scoren. Ieder op zijn eigen manier. Alles kan, niets moet. De sfeer tussen zoveel mensen was uitzonderlijk prettig. Nergens heb ik een onvertogen woord horen vallen, zelfs niet als je weer een half uur bij de toiletten in de rij moest. Knap hoor. Ik wilde de eerste dag al naar huis...maar ben gebleven omdat ik vond dat ik niet mocht oordelen voordat ik het festival echt goed ervaren had. Een vriend (trouwe Lowlander) wees me daar trouwens ook nog op. Hij had gelijk: ik had de Sex Pistols niet willen missen. Heb net niet staan Pogo-en, maar dat scheelde niet veel. Hmmm lekker. Daarna dansen in de verschillende bars met allemaal uitgelaten en vrolijke mensen. De herrie in de tent leek al lang niet meer zo luid de tweede nacht.
Grappig detail is dat ik met mijn 45 jaar opmerkingen kreeg zoals dat ik iemands moeder wel had kunnen zijn tot de titel 'mama Lowlands'. Ach en dat viel me dan ook wel weer mee. Het was tenminste nog geen 'oma-Lowlands' hihi.
Maar mama was blij om zondagmiddag weer in het Brabantse te zijn. Weet nu dat ze haar dochter met een gerust hart naar Lowlands kan laten gaan. Want de sfeer en de mensen zijn er prima!
dinsdag 19 augustus 2008
My first Lowlands...
will be my last...
Tja. Wat zal ik zeggen? Allereerst ben ik blij dat ik het grote en grootse festival drie dagen heb meegemaakt. Dat ik Ted Baxter, Amy Macdonald, Anouk, N.E.R.D., Claw Boys Claw en last but not least: The Sex Pistols heb mogen aanschouwen en -horen. Dat ik ervaren heb hoe het is om toeschouwer te zijn tussen meer dan twintigduizend mensen (bij Anouk toch zeker). Dat ik blij was met mijn rode service-bandje waarmee ik me kon terugtrekken achter de hekken en backstage. Zeker als het allemaal te massaal werd, bood het rode bandje voor mij een rustig en veilig toevluchtsoord. Voor wat betreft de muziek kan ik kort zijn: ik ben geen muziekkenner en ging ook niet speciaal voor de muziek naar Lowlands. Ik ging er -om eerlijk te zijn- naartoe om het eens meegemaakt te hebben. Om zelf te ervaren hoe zo'n groot festival nu eigenlijk voelt.
Vrijdagavond in mijn tent -die ik langs de ingangsweg naar de entree had opgeslagen- deed ik geen oog dicht. Wat een takke-herrie! Zelfs de oordopjes boden geen rust. Ik schrok pas helemaal bijna door het zeil toen er een gigantisch geblaas en lawaai bij de tent weerklonk zo rond zessen. Duf en moe zag ik toen dat het afval werd weggeblazen om vervolgens door veegwagens opgeruimd te worden. Oef. Au mijn hoofd.
Want natuurlijk had ik wel menig biertje gedronken terwijl ik het festival probeerde te ontleden. Mijn glimlach was er gelukkig ook nog toen ik uit de buurtent een meisje 'Ja, koffie!"hoorde roepen. Mijn hoofd buiten concludeerde dat er koffiewekkers rondliepen die je een bekertje aan je tent bezorgden. Als je tenminste koffiewekkerbonnen had en de tentslinger van DE over je tent had ter markering. Haha geweldige marketing.
Ik heb veel gezien, meegemaakt en gehoord op Lowlands. En als ik het heel kort moet samenvatten dan zeg ik: Vooral een festival voor diegene die vinden dat ze moeten kunnen meepraten (moi incluis). Van de echte liefhebbers kan ik me niet voorstellen dat ze tussen het geroezemoes en lawaai van duizenden anderen een concert willen bijwonen. Het meeste indruk hebben de enorme hopen afval op me gemaakt. Maar dat niet alleen, erger nog vond ik de laat-maar-vallengedachte die bij de meeste Lowlanders heerste. Overal lag rotzooi. Bekers, blikjes, zakken, etensresten -had je je kipvleugeltjes op liet je ze gewoon op het gras liggen- Het shokeerde me. Vind het ook vreemd. Lowlanders zijn in mijn ogen voornamelijk jonge bewuste en hele aardige mensen. Daar verwacht je een ander soort houding van. Jammer. Ook al deed LOC7000 nog zo zijn best, het afval bleef zich steeds maar opstapelen.
En dan al dat geconsumeer. Eten, drinken, muziek, gadgets, T-shirts het leek wel een groot openluchtwarenhuis voor Lowlanders. Ik geloof dat je in een willekeurige stad niet zoveel verschillende eettentjes zo dicht bij elkaar aantreft. En Greenpeace en Oxfam Novib deden daar gewoon aan mee...
Radio, media en Internet hebben Lowlands behoorlijk uitgemolken naar mijn idee. Als je thuis was gebleven had je waarschijnlijk meer en beter beeld gehad. Toch is dat juist geen Lowlands. Lowlands is van en naar de camping lopen, je mobiel op laten laden, bonnen kopen of bekers sparen, elkaar kwijtraken, erbij zijn, vooral veel snacken, drinken en chillen terwijl je probeert ondertussen ook nog een of wat concerten te scoren. Ieder op zijn eigen manier. Alles kan, niets moet. De sfeer tussen zoveel mensen was uitzonderlijk prettig. Nergens heb ik een onvertogen woord horen vallen, zelfs niet als je weer een half uur bij de toiletten in de rij moest. Knap hoor. Ik wilde de eerste dag al naar huis...maar ben gebleven omdat ik vond dat ik niet mocht oordelen voordat ik het festival echt goed ervaren had. Een vriend (trouwe Lowlander) wees me daar trouwens ook nog op. Hij had gelijk: ik had de Sex Pistols niet willen missen. Heb net niet staan Pogo-en, maar dat scheelde niet veel. Hmmm lekker. Daarna dansen in de verschillende bars met allemaal uitgelaten en vrolijke mensen. De herrie in de tent leek al lang niet meer zo luid de tweede nacht.
Grappig detail is dat ik met mijn 45 jaar opmerkingen kreeg zoals dat ik iemands moeder wel had kunnen zijn tot de titel 'mama Lowlands'. Ach en dat viel me dan ook wel weer mee. Het was tenminste nog geen 'oma-Lowlands' hihi.
Maar mama was blij om zondagmiddag weer in het Brabantse te zijn. Weet nu dat ze haar dochter met een gerust hart naar Lowlands kan laten gaan. Want de sfeer en de mensen zijn er prima!