Mevrouw op de fiets

Druk, druk, druk: kom met de auto aangesjeesd, alle boodschappen achterin, nog verhit van de file en met mobiel in de hand om vriendin te bellen dat ik er nu eindelijk ben. Dat ze welkom is. Ondertussen staat er een mevrouw aan de andere kant van onze liguster heg. Ze kijkt en maakt oogcontact. Ik groet. Ze pakt het moment en zegt dat haar broer nog in dit huis gewoond heeft...Ik knik en hou haar af. Maak een opmerking in de zin van 'goh, wat leuk' en pak de boodschappen resoluut uit de achterbak. Ik voel het. Ze wil binnenkijken. Met mijn handen vol boodschappen start ik de onderhandelingen: 'u mag best even binnenkijken hoor, maar ik ben wel druk' Als de dame dan beleefd afhoudt en zegt dat dat niet hoeft, hou ik aan. Uiteindelijk tilt de vrouw samen met me de boodschappen uit de auto en sjouwt achter me aan naar binnen. We hebben ons niet eens aan elkaar voorgesteld. Door haar spontane boodschappendraaggeste ben ik blij verrast. Nu ben ik even gastvrouw. Voor een gepensioneerde dame die, zoals blijkt langs haar verleden aan het fietsen is. Ze is bescheiden, wil alleen een glaasje water en laat ons huis intact. "Hier heb ik erg veel kaart gespeeld". En "oh dat hebben jullie veranderd, ja groot gelijk heb je". Samen lopen we door de tuin. Ze begint over de boerenjasmijn die uitbundig in bloei staat. Gister vroeg ik me nog af watvoor jasmijn ik nou in mijn tuin had staan. Nu geeft de vrouw op de fiets me zomaar antwoord. Wat kan het leven toch mooie antwoorden geven. "Kom gerust weer eens aan als u in de buurt bent, u bent welkom", sluit ik onze ontmoeting. Waarop de dame antwoordt: "ik weet niet of ik dat dan nog durf". Mooi, zoals ik nu leer dat het leven gaat over het pakken van de momenten die zich voordoen. En dat de mevrouw op de fiets ook haar moment heeft gekregen en gedeeld.