Schipperskind van tachtig

Woensdagochtend in de trein. Een oude, milde man zit tegenover me. In het traject 's-Hertogenbosch-Utrecht past een heel tachtig jarig leven. Het zijne. Hij deelt het met me. Eerst wat onschuldig en koetjes-en-kalfjesachtig maar dan raakt hij op dreef. Ik luister. Leer van alles over de schipperskinderen van vroeger en zijn schoolgang. Zijn carriere als schipperskinderenmeester. Hoor over zijn schaamte met betrekking tot zijn vervroegde pensionering en het feit dat hij er al zo lang zo goed van leeft. Hoewel hij destijds echt plaats maakte voor een jongere collega met kleine kinderen... Hij blijft delen. Zijn hele leven. Ik ben geroerd als ik zijn ogen zie terwijl hij spreekt over zijn vrouw. Een vrouw waar hij tot zeven jaar na zijn pensionering mee leefde. Die hij heeft moeten afgeven in de strijd tegen kanker. Toch is hij niet verbitterd, maar spreekt vol dankbaarheid. Hij is trots op zijn zoon die als chemicus geen baan vond maar in de IT weer wel. En zijn dochter die zijn liefde voor de Zwitserse treinreizen met hem deelt. Nee, hij is nu maar alleen. Zijn vriendin had geen 'gratis-treinreiskaartje' meer voor deze maand. Dus gaat hij naar Amsterdam. Natuurlijk.