Red lady brings me home...

Vanmorgen vroeg op mijn fietsje naar The Red Lady gefietst. Zo vroeg ook al op mijn mobieltje gebeld: waar ik bleef? Euh...ik was op tijd maar de Dakargirls hadden gewoon geen tijd om te wachten. Zo graag wilden ze naar Schiphol hun mannen gaan verwelkomen. Ok. Ik was gewoon precies op tijd. Had misschien een kwartiertje eerder moeten zijn. Maar sinds wanneer is gewoon op tijd komen (en dan ook nog op zaterdagochtend half zeven) niet meer genoeg? Enfin. Het is allemaal goed gegaan en goed gekomen. De boys zijn met spandoeken, stoute SMS-jes (beurtje? ipv biertje?) ontvangen en er wordt weer volop gefeest in het liempdse. Mijn Dakar-project is wat dagelijkse verslaglegging afgerond. En dat voelt ook als een soort van thuiskomen. De zee van tijd die ik nu overhoud, ga ik spenderen aan....een boek? Een film? Een spannende weblog? Promotie? Hmmm...laat ik maar eens gewoon even lekker wat brainstormen over deze vrijheid voordat hij weer ingevuld wordt.